Rumieniec na krze życia.

[Czarne Słońce]

Jak cieszyć się światem
gdy stąpasz po lodzie —
stopy grzęzną,
ciało zamiera.

 

Twoje oczy zmęczone
wędrują zawzięcie,
lecz jakby serce
zostawiły w tyle.

 

Czy w końcu znajdziemy
ten Eden na ziemi?
Czy miarą piękna
jest suma cierpienia?

 

Jak dostrzec na twarzy,
tej zimnej i drętwej,
ten jeden rumieniec —
tętniący do życia?

 

Jak dłonie połączyć
w uścisku wierności,
nie gubiąc przy tym
resztek zachwytu?

 

I w swoich decyzjach
nie stracić wolności,
poświęcając wszystko
dla miłości życia.

[huzarc]

@Czarne Słońce To wiersz o trudach pokonywania życia, wpisany w kontekst teodycei, ale i tęsknoty za ulgą. Hymn o nadziei bez jej nazwania, bo każdy ma swoją własną i osobistą, choć obcą często. Pozdrawiam.