-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 117
wszystko lepsze i gorsze które mam za sobą
wrzuciłem do wora i wyruszyłem w świat
i gdzieś po drodze gdzie spotkałem zło
rozsypałem to co było dla mnie miłe
podzieliłem się nim z innymi - gorsze sobie
zostawiłem mimo że kaleczyło moje plecy
nie chciałem by psuło innym przyszłości
której tak wiele jeszcze przed nimi
pomyślałem niech lepsze ich cieszy ono
ma w sobie tyle dobra nawet wówczas
gdy płacze przecież to żaden wstyd
okazywać emocje - ja się z gorszym
przemęczę
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 67 odpowiedzi
- 1 517 wyświetleń
-
- 60 odpowiedzi
- 1 391 wyświetleń
-
- 54 odpowiedzi
- 1 226 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 832 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 383 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Lenore Grey · Opublikowano
Nie sposób było tam nie trafić – droga okrążała szkołę i kilka ściśniętych domów na placu, a z placu biegła w piaszczystą dolinę. Na blat mojej ławki padał prostokąt światła. W szkole wszystkie klasy miały ściany w pudrowych odcieniach; ta, w której moja opowieść się zaczyna, była salą brzoskwinioną. Zamrugałam i podniosłam wzrok. Patrzyłam na tył głowy ciemnowłosego chłopca i powoli wzbierała we mnie pewność – skądś go znałam. Żadna myśl nie poprzedzała tego, co wydarzyło się potem: po prostu się odezwałam. Nie wydaje mi się, abym kiedykolwiek wiedziała, co wówczas powiedziałam, ani do kogo. Nikt zresztą nie zwrócił na to szczególnej uwagi. Kiedy wychodziliśmy z klasy, dokładnie przyjrzałam się temu chłopcu. Nazywał się Jonasz, teraz już to wiedziałam, i znałam go z przeszłości. Od tego dnia wszystko stało się zabawniejsze: słodzona herbata, którą co dnia wypijaliśmy w stołówce, tulipany w wazonach z mlecznej porcelana, pani K., nasza nauczycielka – kobieta krępa, siwiejąca i zaczerwieniona! I nam, Jonaszowi i mnie, przyszła ochota na żarty. Pisywaliśmy liściki do Very, dziewczyny o patykowatych nogach, podpisując się imieniem chłopaka, w którym się kochała. Odpisywała na każdy. Nie chciało nam się chodzić na lekcje. – Proszę pani – powiedział Jonasz, kiedy już się na jakiejś pojawiliśmy – dlaczego wciąż uczymy się czytać i pisać? Przecież już dawno to umiemy. – I podsunął nauczycielce karteczkę ze swoim imieniem, zapisaną eleganckim charakterem pisma. Kiedy klasa opustoszała, podeszłam do jej biurka. Skończyła coś zapisywać, po czym położyła swe nabrzmiałe dłonie płasko na blacie. – Czy oglądała pani kiedyś film? – zapytałam ją. Oglądała. – A czy miała pani wrażenie, że już go wcześniej widziała, choć widzieć nie mogła, i że ten film jest tak naprawdę jego słabszą wersją? Zawahała się; wreszcie pokręciła głową. Już wtedy lekcje odbywały się rzadziej. Wypędzano nas do ogrodu, gdzie siedząc na murku, oglądaliśmy z Jonaszem kaczki na sztucznym jeziorku. Któregoś popołudnia zapukałam do drzwi pokoju nauczycielskiego. Zapytałam, dlaczego nie mamy lekcji. Pani K. odparła po prostu: – Nie mamy pieniędzy. Wystarałam się o nie. I kiedy tylko otrzymałam walizkę, przyniosłam ją do pokoju Jonasza. Otworzył ją. Pieniądze ukryto pod dziecięcą bielizną: ja spiekłam raka, on nawet nie zwrócił na to uwagi. Wysunął jeden bankot z pliku i podszedł do okna. Odsunął firankę, obejrzał go pod słońcem. – Trefne. Wrócił do mnie. Staliśmy nad otwartą walizką. Pokój pachniał żywicą, a słońce gasło w różowych smugach. -
Przez Ajar41 · Opublikowano
Majętny gazda spod Giewontu w swojej bacówce do remontu, powiększył już garaż, dobudował taras i kolumny jońskie od frontu. -
Przez andrew · Opublikowano
@Berenika97Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Jacek_Suchowicz -
Przez Konrad Koper · Opublikowano
W znanej wsi Przemowiec mieszka i trenuje żużlowiec. Szaleje na zakrętach. Mrowi w piętach… W życiu też wywrotowiec! -
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi