Uwaga szef

[Iza-bella]

Kolejny weekend minął

niczym z  bata strzelił,

poniedziałkiem nowy tydzień się rozpoczął

przez nikogo nie lubianym.

Pięć dni a może sześć pracy przed nami

albo nauki zależy ile latek mamy,

kolej rzeczy dobrze wszystkim znana

nie koniecznie wyczekiwana.

W poniedziałek ciężko z łóżka wstać

budzik kolejny raz dzwoni,

poduszkę do głowy dociskamy,

nic nie słychać, śpimy dalej.

Nagle koszmarny sen

przy łóżku stoi szef,

nic więcej już nie trzeba

jak grom z jasnego nieba, w ciuszki wskakujemy.

Toaleta, no cóż może potem ,

kluczyki od auta gdzieś tu były,

biegam po pokoju, nie ma, przecież tutaj zostawiałam

nagle błysk, olśnienie, auta nie ma u brata zostało.

Więc cóż w te pędy, biegiem

jak szalona pędzę na tramwaj,

jak pech to pech, mój przed chwilka odjechał,

więc co, nic innego nie pozostaje jak iść  pieszo.

Ufff, za piętnaście dziewiąta już w pracy jestem

nie tak żle, mogło być gorzej, myślę sobie

ale co to,  jakiś cień na biurko padł,

o rany szef, będzie nagana i premii brak.

Tak fatalnie rozpoczął się poniedziałek, 

miejmy nadzieję,  że reszta tygodnia będzie okej.

Historia się powtarza, gdy umiaru się nie czuje

i w weekend za bardzo się baluje.

                                             K.W.