Projekt nowelizacji

[Lidia Maria Concertina]

Poezji nie ma w żadnym z poranków naruszających moją osobistą przestrzeń na drugiej linii metra. 

Bezsilność? To bycie pasażerem "od pętli do pętli" na nieznanej trasie albo przyglądanie się scenom, które puste - czekają na to, by ktoś je odegrał. 

W moim amfiteatrze?
Zawsze puste widownie.
Zawsze odwołane koncerty.
Niby jaki artysta miałby tam zaśpiewać?

Tysiące twarzy. 

Nikogo, kto przykułby moją uwagę - ot choćby trzydniowym zarostem. 
Mozaiki niepogody i raju. 
Spacer prawą stroną pobocza - progresywny autostop: zatrzymuje się każdy samochód, jednak idę dalej.
Szukam TWARZY.

Zasmarkane poranki w przedszkolu i bilety na samoloty, które nawet nie doczekały się skonstruowania.
Nocami nie śpię.
Czekam na gwiazdę spoza nieba.

Persefona to czy perseida? 

Nie wiem, wykształcenie mam mniej niż średnie. 
Embrionalna orbita. 

Przytulam się do Boga.

Nie odtrąca mnie, chociaż czuję lodowaty strumień powietrza z Jego nozdrzy i cichy bełkot skierowany w moją stronę.
Nigdy nie interesowałam się polityką, ale to, co głosi jest chyba na swój sposób nieparlamentarne ... 

 

"Weto!"