Było miło, trzeba iść.
Frunie w dal jesienny liść.
Bezmiar schodów, inna nić,
wtoczy iskrę — w serca znicz.
Było miło, trzeba iść.
Karty losu memłać, gryźć.
Z życia ścieżki zbierać piach.
Opanować ból i strach.
Było miło, trzeba iść.
Moment objąć, chwycić dziś.
Do bram prawdy znaleźć klucz.
Dbać o miejsca pełne róż.
Było miło, trzeba iść,
tak by lepsze mogło przyjść.
Schować w kieszeń pychę, żal
i przetapiać w serca — stal.
Było miło, trzeba iść.
Frunie w dal jesienny liść.
Bezmiar schodów, inna nić,
wtoczy iskrę — w serca znicz.
Było miło, trzeba iść.
Karty losu memłać, gryźć.
Z życia ścieżki zbierać piach.
Opanować ból i strach.
Było miło, trzeba iść.
Moment objąć, chwycić dziś.
Do bram prawdy znaleźć klucz.
Dbać o miejsca pełne róż.
Było miło, trzeba iść,
tak by lepsze mogło przyjść.
Schować w kieszeń pychę, żal
i przetapiać w serca — stal.
lubię swój cień
bo nie pyskuje
wie co to przyjaźń
zawsze wierny
lubię swój cień
jego ciszę - to
ona pomaga mi
gdy jest trudno
lubię swój cień
z nim mi dobrze
nie zostawię go
sobie ot tak
lubię swój cień
za to że jest bez
niego nie byłbym
tym kim jestem
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez hehehehe · Opublikowano
Przez Magdalena · Opublikowano
