Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Do Ciebie, która jesteś między gwiazd dalami,
Do Ciebie, która żyjesz mych snów nieświadoma,
Podąża cicha chwila ciemności falami
Szybując ponad światem myślami kilkoma.

Wiesz, ciężko jest nie marzyć, gdy wieczór głęboki
Nastraja do poezji zapachami mroku
I mąci swą postacią szumiące widoki...
I nie ma nic prócz skargi zmąconych widoków.

Dokoła dzikie morza burzą swoje brzegi.
Przede mną dwie otchłanie - Twoje ciepłe oczy.
Kamienne głosy wiatrów - to wierszy szeregi.
I jak tu się nie zmieszać? Jak tu się nie stoczyć?

Być może też mnie szukasz w czarnych chmur gęstwinie
I w nocny taniec wprawiasz możne wiatrołomy...
Spójrz, trwam w wieczornym wirze. Duch we mnie nie ginie.
I wierzę po omacku - Twych snów nieświadomy.

3 czerwca 2002 r.

Opublikowano

A mnie się nawet podoba. Faktycznie można się wczuć w wiersz - można wyczuć klimat. Jednak jeśli chodzi o sprawy techniczne, to z początku drażni nieco anafora w pierwszej strofie: "Do Ciebie".
I troszeczkę treść przegadana.

W drugiej strofie jest przypadkowe powtórzenie w rymowanej formie (w poezji to karalne ;) )

"I mąci swą postacią szumiące widoki...
I nie ma nic prócz skargi zmąconych widoków."

Poza tym INTERPUNKCJA!! Nigdy nie dawaj kropek na koniec wersów. Sztywne formy pozostaw piosenkom ;)

Postaraj się też unikać tego typu dopełnień: "dzikie morza(...)". Wiersz jest dość stary, ale nadal chyba można go poprawić ;)


Ostatnia strofa może zostać jaka jest. Nawet niezłe zakończenie. Podoba mi się tempo i personifikacje. Duży plus za dobre rymy!

Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Czekałem na drugi wiersz, żeby mieć jakieś porównanie i muszę stwierdzić, że jest lepszy od poprzedniego, chociaż także mnie nie zachwycił.
1) taka forma zapisu trafia do mnie bardziej niż wiersz dystychowy
2) nic nie mówię o interpunkcji i wielkich literach, bo to sprawa gustu (no tylko uwaga do wielokropków o czym wspomniał już Piotr Sanocki)
3) powtórzenie "Do Ciebie" w drugim wersie wydaje mi się zbędne
4) mych, twe itp., ta forma jest skamieniała i moim zdaniem powinno się ją zostawić w spokoju, nikt już nie mówi, np. "podaj mi numer twej komórki"; kiedyś pisano w takiej formie, gdyż wyglądała tak dawna mowa potoczna (sam tak pisałem, ale mnie tego oduczono m.in. na tym forum)
5) zgadzam się z Piotrem Sanockim także co do "dzikich mórz"; dodam jeszcze, że "dwie otchłanie - Twoje ciepłe oczy" nie wydają mi się specjalnie piękne, wręcz przeciwnie
6) tytuł mi sie podoba
7) w drugiej zwrotce moim zdaniem bez "wiesz"

Wiersz nie zachwycił mnie, jest mi obojętny. Przeczytałem i za chwilę nie będę o nim pamiętał.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        To chyba zależy od poczucia własnej wartości. Kiedy człowiek nie ma kompleksów i zdrowe podejście do siebie, to na różne swoje doświadczenia nie patrzy przez pryzmat ataku i obrony. Nie musi udowadniać całemu światu, a przy okazji gdzieś tam wewnętrznie, sobie samemu, że nie jest zły, ułomny... Nasze uczynki (bo to jest przecież manifestacja prawdy o nas) nie są nami. Wszędzie dobrze jest widzieć pole do zmiany, a jednocześnie pozostać ze sobą samym w dobrej relacji, czyli takiej, w której się ciągle uczymy. Wtedy chyba nie ma tego problemu "bólu" spowodowanego prawdą,  bo ona nas nie odsłania, nie demaskuje,nie powie nam nic, czego byśmy o sobie nie wiedzieli :) @Berenika97 Prawda prowadzi do kluczowego pytanie - co ja z tym dalej zrobię? Z odkryciem tych trudnych znaczeń, z rozczarowaniem (sobą? innymi?). Dla mnie też jest trochę kozłem oporowym, bo dalej nie ma drogi, jest powrót do życia, ale już ze zmienioną percepcją siebie, emocji, faktów...
    • @Berenika97     Bereniko, dziękuję Ci za to czytanie , które nie tylko analizuje, ale naprawdę wchodzi w strukturę tekstu i zostaje w nim   na chwilę dłużej.   Twoja uważnosć jest czyms  rzadkim : nie zatrzymujesz się na powierzchni obrazu, tylko dotykasz jego nerwu.   bardzo cenię to, że potrafisz zobaczyć w wierszu przestrzeń, w której lęk ma własną biologię, a metafora oddycha jak realne ciało .   to dla mnie ogromny przywilej być czytanym w ten sposób - bez pospiechu, bez uproszczeń, z   intelektualną precyzją i wrażliwością.   Twoja interpretacja nie domyka tekstu, lecz go otwiera, a to jest najwyższa forma rozmowy z wierszem. dziękuję Ci za ten wysiłek i obecność.   bardzo Ci dziękuję Nika.  
    • @Dark_Apostle_ Kurde, no super !!!!!
    • @Berenika97 pięknie , osłoniłaś oceanem to co niepoznane
    • @Mitylene Ekstra, wpis pierwsza klasa :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...