Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Ewelina Więc ja Tobie przypomnę tylko:  "to samo nie będzie, będzie co innego lub inaczej i to jeszcze wiele razy" Ciekawe kto to napisał ?

Ja się tego uczepiłem, to Ty też spróbuj ! :) 

poetyckiego wieczora życzę

  • 4 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia   To manifest życiowy - lista małych i wielkich "tak", które wyznaczają granice i wartości. Przeskoki między różnymi skalami - od fundamentalnego "wzajemnego poszanowania" przez prozaiczne "unikanie cukru" po "rapującą dziewczynę z przedmieścia" - pokazują, że świadome życie buduje się zarówno z wielkich zasad, jak i drobnych, codziennych wyborów. Melisa w kubku ma tu taką samą wagę jak poezja po zmierzchu - bo obie mówią o dbałości o siebie. A finał jest genialny - mądrość i łagodność w jednym - umiejętność odpuszczenia, nieangażowania się w jałowe spory, danie sobie i innym prawa do niedoskonałości. Wiersz brzmi jak oddech ulgi, jak przypomnienie, że można żyć prościej, świadomiej, z mniejszą ilością niepotrzebnego hałasu.
    • ot samemu , umem as to masta at sam
    • @Trollformel   Ten wiersz to gra między istnieniem a nieistnieniem, między stwierdzeniem a pytaniem. A potem ta desperacka prośba o dotyk, o interakcję- "pyknij czoło potrzyj policzki potarmoś włosy" . "Strzałką kursuj po moim tle" - to świetny obraz cyfrowej egzystencji - jesteś tłem, interfejsem, czekasz aż ktoś po tobie poklikuje, wywołuje cię do trójwymiaru. To wiersz o niewidzialności, o potrzebie bycia zauważonym, dotykniętym, potwierdzonym w istnieniu przez drugiego człowieka. Bardzo współczesny i ciekawy.  
    • @lena2_   "Nie bójmy się cieszyć" - to zdanie brzmi jak manifest dla epoki, która zapomniała, że radość też wymaga odwagi. Zwłaszcza gdy wokół tyle powodów do rozpaczy. Twój piękny wiersz to cudowne antidotum.   Pozdrawiam. :) 
    • Dobierałem dla ciebie słowa — aż stały się imionami.   Monsun obiecywał tęczę. Ścieżka — coraz węższa. Morze zieleni zamykało nam usta.   Wczoraj zapukałaś. Smutek trzymałaś w dłoniach jak kruche szkło.   Szukasz bliskości. Ja — snu, w którym zmieścimy się oboje.   Nad ranem sen oddaje ciała światu. Imiona blakną.   Zostaje ślad po cieple — i wąska ścieżka, która nie prowadzi z powrotem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...