Zaciśnięte pięści dnia

[Piotr Samborski]

Upalne przedpołudnie, lipcowy czwartek
Ciepło leżało na ulicach jak mokry koc – ciężkie, bezlitosne, wsączające się w skórę. Asfalt błyszczał od słońca, jakby ktoś polał go przezroczystym lakierem. Powietrze drgało nad torami tramwajowymi, zniekształcając obraz, jakby rzeczywistość nie mogła wytrzymać tego gorąca. Zegar na przystanku wskazywał 10:43, choć dla wszystkich czekających czas płynął jak przez miód.

Czwartkowe przedpołudnie miało w sobie coś dziwnego – nie było już porankiem, ale jeszcze nie było południem. Mieszkańcy miasta funkcjonowali w zawieszeniu. Pani z siatkami patrzyła gdzieś w dal, mężczyzna w garniturze ocierał kark chusteczką, a starszy pan z gazetą szeptał pod nosem: „Tyle lat, a człowiek nadal nie przyzwyczaił się do upału.”

Obok wiaty przystankowej stał nastolatek.
Na oko piętnaście, może szesnaście lat. Twarz jeszcze chłopięca, ale wyraz oczu – już zmęczony, jakby widział więcej, niż powinien. Na głowie miał kaptur, mimo upału. Może dla cienia, a może z przyzwyczajenia. Papieros tkwił między jego palcami, wypalany z taką intensywnością, jakby każdy zaciąg miał coś zdławić, zgasić, udusić. Po każdym machu chłopak spluwał na ziemię, z głośnym tfu, jakby pluł gniewem.

Telefon przy jego uchu zdawał się wręcz parzyć. Rozmowa była głośna, rwąca, pełna przekleństw.
– Nie, k..., nie będę tam łaził. Nie moja sprawa. Ty to załatw! – głos przeciął ciszę jak nóż.
Obok stojąca kobieta cofnęła się o krok. Starszy pan przestał udawać, że czyta gazetę, tylko spojrzał kątem oka. Ale nikt nic nie powiedział. Nikt nie zareagował.

Chłopak miał napięte ramiona. Lewą ręką bezwiednie drapał się po karku, jakby coś go swędziało od środka. Od niepokoju. Od życia. Jego sylwetka mówiła więcej niż słowa – wściekłość mieszała się z bezradnością. Gdy zakończył rozmowę, warknął jeszcze coś pod nosem i wrzucił telefon do kieszeni z siłą, jakby ten telefon był winny wszystkiemu.

Papieros zgasł na chodniku. Nie zgasił go, po prostu upuścił i odszedł kilka kroków, nie patrząc pod nogi.

Zrobiło się jeszcze cieplej. Przystanek zamilkł. Cisza nie była spokojna – była pełna napięcia, współczucia, może wstydu. Bo każdy z obecnych czuł, że widzi coś więcej niż tylko niegrzecznego nastolatka. Że pod przekleństwami, śliną i dymem kryje się coś znacznie trudniejszego.

Może samotność.
Może lęk.
Może nikt nigdy nie powiedział temu chłopcu, że ma wartość.

Tramwaj nadjechał z piskiem kół. Czerwony, jakby też miał w sobie złość tego dnia. Drzwi się otworzyły. Chłopak wsiadł bez spojrzenia na nikogo. I zniknął.

A na przystanku znowu zrobiło się tylko upalnie.
I cicho. Jakby ktoś właśnie wypuścił z duszy ciężki, niewidoczny kamień.