Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czerwcowy

Michał Pajek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał Pajek

Michał Pajek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Marek Hłasko na rowerze
w umyśle wspomnień,
a lampy nad chodnikami
...po deszczu...
unoszą się jak świetliki w słoiku.

Deszcz molestuje szyby,
pamięc masturbuje mnie,
tylko to wszystko wyblakłe
jak zeszłoroczny jeans.

Tylko to wszystko banalne,
a przecież kreska kiedyś była prosta.
Śmiałem się...
zanim ręka zjechała za kadr.

Chciałbym wrócic,
tylko bilet nie na dziś.
Zabazgrana komunikacja.
Wrócic do wczoraj chciałbym dziś.

Anna Maria K.

Anna Maria K.

Opublikowano
Opublikowano

Ja tam wolę "Lewy Czerwcowy"... ale tak, Panie Michale, Pan sie nie boi, 2/3 forum za Panem stoi... Nie potrafie sie wypowiedziec na temat tego wiersza. Drażni mnie ta masturbacja i jeans.
Zajrzałam do Twojej twórczości i daje + za Anne Marię... prawda, że takie poetyckie imię? :)
Pozdrawiam.

Michał Pajek

Michał Pajek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie wiem czy 2/3 forum za mną stoi, a już na pewno nie czytałem w młodości jak Wojtek chciał by strażakiem ;) A więc dżins i masturbacja drażniące??? Może powinien by sztruks? :P Spróbuję się w wolnej chwili zastanowic nad tym wszystkim. Poza tym też zajrzałem do swojej twórczości i zgadzam się z tym plusem za Annę Marię ;) [chociaż są tam chyba lepsze wiersze ;) ]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      POGRZEB

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Zbigniew Polit jak to w rodzinie:)
    • Lenore Grey
      Isola. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Panienka sama wybrała mnie na swą towarzyszkę.    – Będziesz mi przynosić świeże owoce i się ze mną bawić – powiedziała. – A teraz szukaj mnie, szukaj! – I trzasnąwszy dzwiami, wybiegła z biblioteki.    Nie sposób było ją odnaleźć; raz, na wpół zamroczona snem, zdradziła, iż ilekroć zbliżam się do jej kryjówki, czmycha w zgoła inne miejsce.    Odtąd nie próbowałam jej szukać. Gdy spowita ciemnością czekała, aż usłyszy moje kroki, ja zajmowałam się porządkowaniem jej pokoju: królewstwa pantofelków, koników na biegunach i tapet z tłoczonym kwieciem.    Codziennie wynosiłam stamtąd naręcza spleśniałych owoców.    Pewnej nocy, ucałowawszy panienkę do snu, usiadłam przy stoliku, gdzie na srebrnej paterze ułożyłam świeże owoce. Doczekałam świtu; wówczas — z ręką pod głową — zasnęłam.    Obudziło mnie brzęczenie muchy.    Na wiosnę panienka przestała się przede mną chować. Teraz całe dnie spędzała leżąc na podłodze w którymś z pustych pokoi na drugim piętrze. Gdy okna zachodziły ciemnością, zrywała się i – po drodze pukając do każdych drzwi – biegła przez korytarze, ażeby dopaść do mnie. Wyjmowała mi z rąk, cokolwiek w nich trzymałam i prowadziła drogami, których nigdy nie udało mi się spamiętać.    Docieraliśmy do podziemnej przestrzeni bez drzwi i okien, doskonale jednak widnej. Nabawiałam się mdłości, próbując dojrzeć sklepienie.    Panienka zostawiała mnie na dole; sama stawała na uczepionym skały krugżanku.    Wchodzenie po schodach nie było z początku niczym szczególnym; ot, porządne, kręte schody. Czasem dostrzegałam w tej komnacie ludzi takich jak ja. Machałam im z uśmiechem. Jeśli nasze spojrzenia się spotkały, z twarzy odpływała mi krew, a twarz tego człowieka tak potwornie się wykrzywiała…    Po przekroczeniu drugiego półpiętra, język zaczynał puchnąć.    Panienka wychylała się z krugżanka.    – Isola! – wołała, chwytając jakiś ster powietrzny. – I-so-la!… – odpowiadało echo.                      
    • Zbigniew Polit
      POGRZEB

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      @Poet Ka Ale jak znam życie, to ich z powrotem zakopali. Wie Pani, cała impreza, rodzina z całego kraju, a tu kicha? Drugi raz powtarzać, to za drogo ... 
    • KOBIETA
      Rozsądek i emocje.

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Marek.zak1   Ach jak słodko nierozsądnym być …miłość wszystko wybaczy

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        pozdrawiam ! 
    • Poet Ka
      POGRZEB

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz @Zbigniew Polit - historie z happy endem, bo "odżyli".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...