Pień wolności

[Wakss]

Spójrzże tylko na ten malutki, lichy pień.
Ongiś prężyło się nad nim wdzięcznie ciało
drzewa dębowego, któreż to widziało
krwawych zwycięstw i klęsk ilość niepojętą.

 

Liśćmi, płynącymi po falach powietrza,
obserwował tenże podeszły wiekiem dąb,
jak sąd skorupkowy w Atenach wyrok wszczął,
Sokratesa nerwy cykutą poniewierając.

 

Z wysokości koron turyński plac podziwiał,
gdzie Nietzsche znieść widoku nie mógł
maltretowanego konia przez woźnicę,
po czym w odmęty szaleństwa popadł.

 

Przy korzeniach jego, w zbiorową mogiłę,
multum ciał złożono — bezimiennych ludzi,
co w tym miejscu zginęli, niegdyś trwając
pod uciskiem bezkrytycyzmu trwożącego.

 

Spójrzże dziś na jeno oblicze skrócone,
któreż to nigdy się nie wzniesie znów,
by oglądać spektakl życia naszego —
jedynie owady i mech mu się ostały.

[Alicja_Wysocka]

@Wakss

Wiersz ma ciekawy pomysł — pień jako świadek historii to mocny obraz.

Ale nadmiar archaizmów (jeno, któreż to, ongiś) brzmi trochę zbyt stylizowanie i może utrudniać odbiór. Gdyby były użyte konsekwentnie – mogłaby to być pełna stylizacja, a tak chwilami robi się sztucznie.

Rym pojawia się tylko miejscami, więc może lepiej całkiem z niego zrezygnować albo uporządkować.
Najmocniejsza scena to ta z Nietzschem – bardzo obrazowa i emocjonalna, warto może oprzeć na niej cały utwór.