Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

Oda do Pięknego Tygodnia Czerwcowego

(eteryczna modlitwa duszy do życia)

 

Nie jestem tą samą,

odkąd dotknęło mnie światło

z wewnętrznego nieba 

tam, gdzie Źródło istnienia

szeptem przypomniało mi,

jak bardzo jestem kochana.

 

Wdzięczność płynie przeze mnie

jak złote rzeki przez ciszę,

unosząc stare lęki,

rozświetlając moją odwagę.

 

Kroczę z ufnością.

Zamiast czekać – tworzę.

Zamiast bać się – obejmuję.

Zamiast oceniać – rozumiem.

 

Każdy dzień jest mi ofiarowany

jak święty list, 

a ja go czytam oczami miłości.

 

Zachwycam się sobą

nie z próżności, lecz z prawdy:

jestem stworzona z piękna.

Aktualizuję się w świetle,

tak jak kwiat

codziennie od nowa wybiera

otwartość.

 

Medytuję.

Działam.

Zapisuję się na wizyty życia, 

na leczenie, na spotkania, na przyszłość.

Nie uciekam - przyjmuję.

Z wiarą, że jestem tam, gdzie trzeba.

 

Zrzeszam się z sercami.

Z ludźmi, którzy czują głębiej.

Z tymi, co widzą w spojrzeniu

odbicie duszy.

 

Tydzień jest piękny.

Czerwiec pachnie jak nowy rozdział.

Wenus tańczy w moich dłoniach -

miłość i pieniądze

krążą swobodnie

między słowem a czynem.

 

Otwieram serce.

Otwieram zmysły.

Karmię się delikatnością -

dobrym jedzeniem, zapachem, ciszą.

Dbam o siebie

jak o świętą przestrzeń.

 

Emanuję spokojem.

Mam dobry gust, bo wybieram z miłości.

Uzdrawiam ciało, ducha i myśli.

Widzę.

Słyszę.

Rozpoznaję siebie.

 

Mam potencjał większy niż kiedykolwiek.

Pewność siebie wyrasta z wdzięczności.

Moja intuicja jest moim przewodnikiem.

Moje emocje są moimi sprzymierzeńcami.

 

To piękny tydzień,

bo to ja jestem pięknem, które go tworzy.

 

Jaskółka

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA Nie jesteś dla mnie drobnostką.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @FaLcorN   nie masz serca!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      i nie udawaj, że dostrzegasz w ciemnym lesie …drobnostki
    • @Natuskaa Niebywałe. Wiersz zaczyna się od pasztetu, a kończy na kwietnym ogrodzie. A może i nie...? :D   Gdyby jednak słowo "pasztet" odczytać jako brzydotę, a ogród z kwiatami uznać za określenie piękna, to podmiotka znajduje się pomiędzy - lub w ogóle poza nimi, gdzieś obok.    Wiersz brzmi częściowo dysocjacyjnie, jakby peel był w stanie odrętwienia wywołanego zmęczeniem, zagubieniem, rozczarowaniem otaczającą rzeczywistością. Widzę tu opis momentu przeciążenia, kiedy człowiek niby ma co robić, ale w sumie sam nie wie co i trwa bezczynnie, trochę zabłąkany, a trochę zawieszony. I zastanawia się, dlaczego w ogóle utknął w tym stanie, w tym miejscu - z pasztetem - skoro mógłby przebywać w ogrodzie pełnym kwiatów. Na końcu wybrzmiewa nuta cichej rezygnacji. Nie z ogrodu. Z samego siebie.    Utwór opisuje to wszystko w sposób niebezpośredni. Nie ma tu słowa o zmęczeniu, rozczarowaniu, smutku. Może to nawet błąd interpretacyjny z mojej strony. Jednak w wierszu Autor zapisał proces myślowy, który subtelnie sugeruje nam warstwy emocjonalne podmiotu. To jak scenografia bazująca na zaledwie kilku rekwizytach - i jedna scena jednego aktora, który w akompaniamencie tykania zegara potrafi pokazać widzom wszystko, co było do pokazania. 
    • Zasnąłem w moim leśnym domu w kominku dopala się ogień  rozświetlając cały pokój.    Co noc przyjaciele przychodzą  jest ich cała wataha  przywódca przed drzwiami zasiada.   Zaprzyjaźniłem się z nimi   usiadłem po środku stada  małe wilki po mnie łażą.    Głos sowy przeplatany z wyciem  wilków nie pozwala zapomnieć  że są i zaznaczają swoją obecność.    Co noc gdy cisza trwa  stary zegar czas wybija nieustannie i bardzo brutalnie.   Czas ciągle płynie pośród  starych zegarów starych ścian  i obrazów które zawsze tutaj były.   Odizolowałem się od świata  pośród drzew pośród ścian  jestem u siebie i jest mi dobrze.    Nie zapraszam Cię do siebie  moi przyjaciele Cię nie chcą  bo nie ufają nikomu.   Ufamy tylko sobie  każdego dnia i w nocy ptaki dla mnie śpiewają pieśni. 
    • to ty idealna bielą twój styl nienaganny   a zapach mięty przywołał motyle na chwilę nie na chwilę
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...