Wioska

[Agnieszka Charzyńska]

Jeden drugiemu w garnki zagląda,

Plotek się wieńce – codziennie plotą,

Łączy się złoto z miedzią i błotem,

Elita zwykle – przegra z hołotą.

 

Małość nad wielkość bujnie wyrasta

Liściem upartym - ostrym i twardym,

A sąsiad sprawdzi z jakiego ciasta

Pieczesz podpłomyk – wśród nocy czarnej.

 

Tym że spaliła pieczeń Kwiatkowska

Lub że Wiśniewska meble ma nowe

Na drugim końcu wioski Piórkowska

Zaprząta swoją – pustawą głowę.

 

W czterech tu ścianach bić i pić można,

Kłamać lub płakać, kląć lub wyklinać,

Byle sąsiadka nie usłyszała,

Rózgami można – wciąż łoić syna.

 

Stare przesądy, mity, obsesje,

Lęki, uprzedzeń pnącza kłujące

Plenią się bujnie za chaty węgłem,

Gdzie nie dochodzi – rozsądku słońce.

 

Wspólne są baśnie, wspólne legendy,

Przed pokolenia – wspólna nieufność,

Wspólna brutalność – z pięścią lub kosą

I wspólna bywa także – bezduszność.

 

A kiedy sąsiad dziecko zarąbał

Siekierą w chacie – czasem tak bywa,

Tylko nie proście tu reporterów!

Rzekła Kowalska – mądra i siwa.

 

Wszak to wieś nasza polska pobożna,

W której się brudów można spodziewać

We wspólnej kadzi – lecz o to chodzi,

Aby na zewnątrz ich – nie wylewać…

[Alicja_Wysocka]

@Agnieszka Charzyńska chyba sporo w tym prawdy, fajnie się czyta :)

[andreas]

Twój "wiejski" wiersz skojarzył mi się z "miejskim" "Światem według Kiepskich". Lubię oglądać tych przejaskrawionych(a może wcale nie) polskich chamów.

 

Plujmy sobie - Sztaudynger

 

Plujmy sobie nawzajem w kaszę!

To takie polskie, to takie nasze...

 

Pozdrawiam serdecznie.

[Agnieszka Charzyńska]

@andreas również pozdrawiam