Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gąski gąski do domu

Laura Alszer
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Laura Alszer

Laura Alszer

Opublikowano
Opublikowano

porzucone domy pajęczynami zarośnięte
skrzypią łzami byłych lokatorów
w ściany powrastał
zapach minionych dni
utraconych miłości 
romansów kołyszących krew
zazdrość zaglądała przez niejedno okno

 

wiatr rozrzucił wspomnienia
przykrył liśćmi 
książka na nocnym stoliku
smutno tkwi niedoczytana 

 

opuszczone ogrody 
pamietają dziecięcy śmiech 
i głos matki: 
gąski gąski do domu

 

teraz zbyt dorosłe 
by wykrzyczeć że się boją
(gąski gąski)
w wyścigu o pierwsze miejsce
gubią drogę 

7
moina

moina

Opublikowano
Opublikowano

@Laura Alszer spacer od dzieciństwa po teraz ..mądre bardzo mądre.

Im więcej "razy" czytasz tym głębiej sięga - wspomnień swoich własnych .

Zamknęłaś dużą refleksją dla czytającego.

Moim zdaniem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Mizoandryczka

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Dokładnie, a jest też przysłowie o źble w oku bliźniego i belce we własnym. Wczoraj przeczytałem artykuł o pewnej pani, która na to cierpi. bo na każdej randce znajduje we pierwszej kolejności coś, co od razu zraża ją do faceta i stąd poznałem tytułowe słowo:). Człowiek się uczy całe życie. M
    • Moondog
      Neony

      Przez Moondog · Opublikowano

      @Berenika97 świetnie skrojony klimatyczny tekst  Pozdrawiam 
    • Duch7millenium
      Pierwiastek czasu

      Przez Duch7millenium · Opublikowano

      W pierwiastku czasu począłem się ja zabłąkany w przestrzeniach matczynego łona obijałem się cały czas szukając grama uczucia. Abstrakcyjne wydawać się mogą błazny uliczne, lecz sam chodziłem w kufajce po morzu łez, które wylali na mnie inni, szpetni i bez powodzenia. W tym Mickiewiczowym pejzażu bitw pod Monte Casino, i innych pomyłek rodem spod ręki przedszkolaka machałem  dłonią tym, którzy pomoc uznali za niezbędną i puszczałem oko tym, które widniały na plakatach dzikich świerszczy w polu niewyżytych. Brakowało mi fundamentu, grzbietu, na którym decyzje padałyby jak muchy na upale biorąc sobie za plecy nieco finansowego karku.  W tym czasie, pierwiastki dostały atomów, a kosmiczny brzęk różnych stołów, szklanek, okien, domów, mebli, drukarek i innego osprzętu skaranego ludzką ręką niedomagań skrzywionej bani. Tak poszły sobie złe duchy i minęły dni bezpłodne, a teraz siedzę tu i szukam tego właśnie..  pierwiastka czasu.
    • Berenika97
      Neony

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Neony krztuszą się prądem, plują błękitem w kałuże. Po zmroku cienie gubią alibi, a każda brama to niedomknięte akta. Wychodzisz. Twarz w witrynach to zamazany dowód rzeczowy. W przejściach stygną papierosy jak ostatnie zeznania świadków. To miasto nie połyka ludzi. Przeżuwa ich powoli. Puste bilbordy - zaćmione źrenice - handlują znieczuleniem. Wracasz. Za oknami nie gaśnie bezsenność. Nikt nie patrzy.  
    • Berenika97
      Czy to sen?

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka   Jej pan - też wychowany w Pile, Rzekł: „Luno, poczekaj przez chwilę! Zaraz worek otworzę, Do twej miski nałożę, I skończą się arie niemiłe!”

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...