Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Moje życie jest tak niesprawiedliwe

nieznajoma1907
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

nieznajoma1907

nieznajoma1907

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Moje życie jest tak niesprawiedliwe.

Wszyscy mają mnie za potwora,

Moje marzenia zamieniają się w koszmary.

Proszę, daj mi chwilę odetchnąć.

Ja tylko chcę być sobą.

Nikt nie umie zobaczyć we mnie człowieka.

 

Od momentu, kiedy zjawiłaś się w moim życiu,

Opowiedziałaś mi wszystko na temat bezwarunkowej miłości.

Myślę o tobie, ratującej mnie każdej nocy,

Jakbyś była aniołem zesłanym z góry.

Wszystko, co widzę, to twoje rozświetlające piękno.

Mam nadzieję, że ty ujrzysz we mnie człowieka.

Czy twoja prawdziwa miłość będzie tym, co mnie uwolni?

 

Moje życie jest tak niesprawiedliwe.

Nadal jestem w rozpaczy.

Właśnie wtedy, kiedy pomyślałem, że

Bóg wysłuchał moich modlitw.

Po tym, jak pozwoliłem Ci odejść i zobaczyłem cię w drzwiach,

Chciałem, abyś wiedziała, jak bardzo cię kochałem.

 

Tak, moje życie jest niesprawiedliwe.

Jesteś jedyną osobą, którą kocham, której nie da się porównać z nikim.

Patrzę się w dół na płatki moich kwiatów, aby stać się jednym z nich

Zachowałem wszystkie moje rzeczy, ale, cholera, boli mnie serce.

Kto zamierza powiedzieć "mogę się skruszyć, mogę to wszystko wziąć na siebie, mogę poczekać",

Kiedy ja wytrzymam ten ból? Zgaduję, że nie czuję nic więcej, tylko nienawiść.

Zgaduję, że to miejsce, w którym i tak zginę, w deszczu.

Jeżeli ujrzałbym Cię jeden, ostatni raz, mógłbym zaakceptować mój los.

 

Całą noc,

Chcę być z Tobą każdego dnia i każdej nocy.

Brakuje mi ciebie, kiedy mnie tak oświecasz,

Jestem podporządkowany twojemu światłu.

Nie wiedziałem gdzie iść.

Myślałem, że straciłem wszystko przez tą jedną kłótnię.

Wszędzie było ciemno, gdy straciłem wzrok

I wtedy pojawiłaś się ty i tylko moje imię wykrzyczane przez ciebie w deszczu,

Ty mnie uratowałaś od upadku, ale wcześniej

 

Moje życie było tak niesprawiedliwe,

Do dnia, w którym cię poznałem.

Kiedy pobudziłaś do życia moje serce,
Wybudziłaś mnie z tego zaklęcia.

Dopóki jestem z tobą tutaj,

Czuję prawdziwego mnie.

Opowieść tak stara, jak świat.

Pieśń tak znana, jak rym.
 

 

Edytowane przez nieznajoma1907 (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Omagamoga
      Złe Oko

      Przez Omagamoga · Opublikowano

      jest coś takiego w tutejszej mowie zjawisko zwane  złym okiem czyjeś oczy zawistne nienapatrzone łakome zazdrosne łase na wszystkie
    • onasama
      Po-po-poker face.

      Przez onasama · Opublikowano

      @Berenika97 bywało się w świecie;)) dzięki za odwiedziny:)
    • Omagamoga
      Bóg stworzył świat a kto Boga

      Przez Omagamoga · Opublikowano

      a jakby spojrzeć na to inaczej . sami siebie tworzymy przez całe życie . skoro my możemy to dlaczego Bóg miałby sam się nie tworzyć ?
    • Anton_Borowicz
      Modlitwa do św. Pawła

      Przez Anton_Borowicz · Opublikowano

      Modlitwa do św. Pawła   Marzę by wrócić, z dawnym ludzkim śmiechem,  Marzę by wrócić, raczyć ludzi śpiewem.  Marzę by wrócić, gdzie byłem witany,  Marzę by wrócić, gdzie byłem kochany.  Marzę by wrócić, do jasnego ranka,  Marzę by wrócić, gdzie nie boli wzmianka  O tym co było, co serce mi kradnie,  Marzę by wrócić, by nie żyć już na dnie.    Jak mało widzę, ponoć tyle czeka,  Choć czekam szczerze, na nieba błękity.  Tak młody jestem, a tak czas ucieka  I każdy świt jest bólem tak przeszyty.  Na cóż mi bogactwa i wielkie tabory,  Gdy lęk odwiedza zawsze ciemne noce?  Fortuna stawia najcięższe zapory,  Zaś w duszy gasną wszystkie żywe moce.    Smutno mi, Boże - czy być smutnym mogę?  Ojcze, wszystko mam, miłości nie dałeś,  Więc pokochałem, uczuć błędną drogę,  Bo Ty, mój Boże, na to mnie skazałeś.  Tyle masz ludu pod sobą, mój Panie,  I tyle masz mnie, co sługą jest Twoim,  Gdy tu jest mi źle, usłysz moje łkanie,  Odpłać mi nędzę, odpłać rajem błogim. 
    • Benjamin Artur
      W maleńkiej…

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Zrozumieć czas to zrozumieć siebie. Bo jak inaczej pisać o tym, co nas określa i otacza? Innym razem o czymś, co ulotne i nieuchwytne? Czas pomiędzy wskazówkami płynie zawsze tak samo. A jednak można go spowolnić, przyspieszyć lub naciągnąć.     Jesteśmy z nietrwałej materii. Mamy swój początek i koniec. Wydźwięk naszego życia zależy już tylko od nas. Człowiek głośno płacze, witając świat. Bywa też, że to ostatni tak głośny akcent. Resztę dni woli spędzić w ciszy, z dala od tych, którzy lubią się rozpychać.     On woli obserwować z dystansu. Nie lubi tłoku. Wystarcza mu to, co bliskie. Wszystko, co kocha, ma na wyciągnięcie ręki. Nie musi rozprawiać o tym, jak bardzo chciałby to zdobyć… Ani co by było, gdyby tego nie miał. Ma swój świat. Blisko ma też swoją miłość.     Dopiero niedawno pojął, jak jest blisko. Myślał, że musi szukać jej na krańcach świata. A ona przyszła nagle. Pojawiła się pomiędzy tyknięciami zegara. Jedno spojrzenie zadecydowało o wszystkim.     Teraz już wie – nie jest sam. To nic, że ona ma swój świat i własny czas. Pomiędzy jednym tyknięciem jednego, a mrugnięciem powiek drugiego. Są w stanie przeżyć więcej niż się wydaje. Dłużej niż to, co było. W nieistniejącym jeszcze i nienazwanym. Podszytym wszystkim, co się wydarzyło o niewypowiedzianej porze.     Przecież zakwitła właśnie dla niego. A on jej się przyśnił.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...