Autodestrukcja

[degatoja]

W miejscu, gdzie strach bywa odwieczny,

słychać znów płacz — bynajmniej nie wierzby.

Tak wielu z nas zboczyło ze ścieżki...

Skąd to zwątpienie?

Za mało imersji?

 

Pływam tak dobrze, bo nie raz tonąłem,

choć czasem wspomnienia palą mnie jak ogień.

To nigdy nie było tak proste —

nigdy nie było proste.

 

Styl Werterowskiego buntu,

a może toksyczna miłość do ciszy?

Stałem się duchem jesieni,

bo kocham to,

co tak bardzo mnie niszczy.

Edytowane 11 Października 2025 przez degatoja (wyświetl historię edycji)

[Marcin Szkodziński]

@degatoja Dla mnie ładne od strony egzystencjalnej, ładny zabieg z wierzbami. Trochę zgubiony rytm miejscami przez zmianę liczby sylab, ostatnia strofa szczególnie swoją długością to uwidacznia. A przecież wystarczyłoby napisać "bunt Werterowski", nie byłoby aż tak czuć tej wytraconej prędkości. Przez to brzmi to dla mnie jak tekst rapowy, gdzie taka forma występuje często, nie wiem, czy celowo, czy przez brak dbałości autora. 

[moina]

@degatoja

 

Słowa mają tą moc sprawczą iż przynoszą ulgę dają ukojenie emocjom - uczuciom które czasem są nadprzyrodzoną przerośniętą materią w zbyt małym sercu....no nie pomieści choćby chciało 
...." Jestem z pokolenia które czuje za dużo"...
Na pytanie jak przekuć wewnętrzną destrukcję w kontrolę nad - za dużo za mocno ...
Odpowiedz zna ten który to "poskładał"
Słowa są hasłem do walki ale walką samą w sobie jeszcze nie są ..
Są punktem zero - początkiem ..
Pisze Pan w ich języku z ich emocjami dla nich ta "mowa wiązana"
 jest ...punktem zero. 

Ps. Wiem że będzie Pan wiedział ...czemu ten "kawałek"

[Łukasz Wiesław Jasiński]

Ojej... Jak dla mnie: chaotycznie od strony formalnej i treściwej...

 

Łukasz Jasiński