liryka dworcowej ławki

[MIROSŁAW C.]

 

nie lada z ciebie sztukmistrz

sześćdziesiąt lat życia

udało ci się upchnąć

w dwie reklamówki 

 

w oczach czarnych kotów

rozmiar cienia

wiele nam zdradza

mogłem go przekroczyć

w jedną stronę 

 

to koniec

na który zabrakło mi sił 

 

mimo wszystko

jego oczy

zawierały w sobie

jakiś kosmiczny sekret i

 

dialog

dokończyliśmy

w  niesłyszalnym języku

 

[aff]

Fajnie zrymowany początek. 

I możnaby zakończyć.

 

Chyba przeganiają z dworcowych ławek. 

Teraz są parkingowi. 

Pzdr

[MIROSŁAW C.]

@aff

W sumie,  można by... :)

Dzięki za ślad. 

Pozdrawiam. 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Na więcej sił i środków nie starczyło.

[andreas]

Zdaje się, że coraz więcej takich "sztukmistrzów" daje się zauważać na ulicach. I zdecydowana większość to mężczyźni.

Fajny wiersz.

Pozdrawiam.

[Radosław]

Niesamowity wiersz. Już sam początek (pierwsze cztery wersy) są tak wymowne, że mogłyby stworzyć oddzielną miniaturę. A napisane w pierwszej osobie zwaliłyby z nóg niejednego mieszkańca okaząłaego apartamentu, spłącającego kredyt. 

 

Pozdraiwam i gratuluję utworu.  

[MIROSŁAW C.]

Suplement:

“Ludzie są jak rzeki: woda jest we wszystkich jednakowa, wszędzie ta sama, ale rzeka bywa wąska, szeroka, spokojna, czysta, zimna, mętna, ciepła. Tak samo bywa z ludźmi. Każdy człowiek ma w sobie zalążki wszystkich ludzkich cech; czasami ujawnia te, czasami znów inne; bywa nieraz zupełnie do siebie niepodobny, pozostając jednakże wciąż sobą.”

 

@Rafael Marius @andreas @Radosław Dziękuję za dobre słowo i wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam.