Ludzki urok

[Kuba2137]

Świata masa dobija mnie,

Ilu ludzi, poznać muszę.

Zanim szczęście wyduszę,

Radość mi daje.

Tylko, uśmiech jej.

 

Kochać przestać, 

Nie umiałem.

Drugi raz już,

Serce jej oddalem.

 

Jak dziecko, się 

Przy niej śmiałem.

Taką naturalną,

Miłość, do niej miałem.

Skrzywdzić jej

Nie umiałem.

 

Przykładem dla Niej,

Muszę być.

Mieć czysty nos,

I niech sprzyja,

Życia los.

 

Obietnicy złamać 

Nie mogę,

Lecz, zawalczyć mogę,

O jej piękna odnogę.

I oddać cały 

Biały hasz.