Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Oślepiony

gość
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

gość

gość

Opublikowano
Opublikowano

Nie znalazłem czego szukałem,

zadowolony czymkolwiek

 

wszystkie sygnały chowałem do kieszeni

po czasie zaglądałem - oślepiony

zamykałem, z nadzieją że zgasną 

 

przepełnione kieszenie, plecaki , portfele 

 

Już nie widzę sygnałów 

 

Żyję w blasku 

2
Łukasz Wiesław Jasiński

Łukasz Wiesław Jasiński

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Czytam tak:

 

Nie znalazłem tego - czego szukałem,

zadowolony czymkolwiek,

 

wszystkie sygnały chowałem do kieszeni,

a po czasie zaglądałem - oślepiony -

 

zamykałem nadzieję i myślałem - zgasną 

przepełnione kieszenie i drogie plecaki,

 

nie widzę już sygnałów: po prostu żyję

w blasku śmierci...

 

To moja skromna interpretacja...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      nocne rośliny

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @hollow man nie omieszkam, bywam na północy zimą... chyba, że z flisakami Wisłą - 3 tyg, albo kajakiem - 8 dni ;)  
    • M_arianne
      Zebra

      Przez M_arianne · Opublikowano

      Ugra tu, zebro, data: matador bez utargu.    
    • Łukasz Jurczyk
      Przyjaciele

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Poruszyłaś ważny temat, gdy próba pomocy uwiera, bo czasowo jest niedopasowana do przepracowania straty przez bohatera utworu.  A może to przyjaciele postępują właściwie, próbując wyrwać go z marazmu i bezproduktywnego rozpamiętywania utraconej przeszłości?   Twój wiersz daje dużo do myślenia :)   Cienie cię zjedzą. Gdy zostaniesz sam w mroku. Bierz, co przynosi dzień.   Uściśnij dłonie. Skłam, że jest dobrze już. Aż sam w to uwierzysz.   Pozdrawiam serdecznie 
    • hollow man
      nocne rośliny

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Charismafilos Po królewsku czyli. Bracie, jeśli trafisz w trójmiejskie strony - bądź zaproszony na flądrę z frytkami na świeżym oleju smażone.
    • Myszolak
      Navigare necesse est

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @vioara stelelor Dużo się dzieję w twoim wierszu, przyznam trochę pochłonął mnie ten ocean :)    Ja w nim zobaczyłam relacje, w której dwie osoby szanują swoją indywidualność i nie chcą rujnować nawzajem swoich osobistych obszarów. Nie boją się pozostać dwoma osobnymi światami, bo wiedzą, że nawet wtedy, a może wręcz tylko wtedy, można prawdziwie kochać. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tutaj widzę apel ze strony podmiotu, o nie ograniczanie jego wolności.   To zdanie współgra z moją interpretacją, podmiot w przeszłości musiał często doświadczać poczucia bycia nieakceptowanym i spłycanym. Jakby nikt wcześniej nie potrafił zauważyć jego potrzeb i uszanować jego autonomii.   W dynamice twoich bohaterów jedna strona jest burzliwa, pragnie nowych wrażeń i ma wyjątkowy sposób na wyrażenie siebie. Druga nie ogranicza, nie gasi zapału, po prostu jest i "jarzy się na ramieniu"; zawsze jest obecna w myśli, mentalnie wspiera, dodaje otuchy, jest tłem pogłębiającym smak przeżywanych doświadczeń.   Cały wiersz ma dla mnie trochę bajkowy klimat, jest żywy i naprawdę czuć bryzę tych morskich fal :)  Pozdrawiam 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...