łabędzie wrzaski

[Olgierd Ciura]

tamtego zmierzchu szum stał się za głośny

orkan przywiał z sobą każdy bolesny odgłos

który ktoś kiedyś nagrał lub opisał

poszepty konających co usypiają

były zaledwie tłem dla tych

co rozdzierali się nad nimi w rozpaczy

widzę w oknie jak drzewa jak bloki

uginają się od niemożebnej wichury

uginają się od drgań z tych gardeł

dziś okno jak ostatni spektakl na Ziemi

te poszepty te łkania były w oddali

zawieszone pod ciemno pochmurnym niebem

gdzieś eksplozje napalmu jak kotły w operze

a na podwórku na czarnych zgniłych liściach

tańczą plaski ciosów ze stękami boleści

oberka wokół ryków zarzynanej świni

 

napór na bębenki był coraz cięższy

nie dałem rady dłużej tego słuchać

ominąłem plamę czyjejś krwi w przedpokoju

zamknąłem mieszkanie rzuciłem klucz za okno

zbiegłem klatką do piwnicy

 

i tu już jest lepiej

siedzę sobie w zmurszałym kącie

przytulnie osaczony koło trutki na szczury

szum był z powrotem jak przed orkanem

taki do przeżycia

tu nie razi nie dusi słońce

tu mnie nawet nie przewieje zimą

nie ma tu żadnego okna dlatego

nie ma tu prawie żadnego problemu

 

tylko że słychać dalej w oddali

słabiej lecz wciąż słychać te wszystkie zgrozy

ostatni wzdech łkanie wybuch za wybuchem

i bijący z bitą przewalają się nade mną

nie wiem czy są kondygnację wyżej

czy kotłują się już w mojej kuchni

czy jedno chce drugie zatłuc na miejscu

na trawniku pod moim blokiem

ale słyszę ich huki i warki

i ja sam warczę na nich z dołu

bo szamoczą się z sobą za blisko mnie

naruszają mój mir domowy

warczę bo nie chcę ich dłużej słyszeć

a świni co by sobie jeszcze pożyła

za to nie słyszę już w ogóle

ona teraz zamknięta w puszcze

peklowana popiołami czyjegoś domu i ostoi

marynowana czyimiś łzami i limfą

pomielona razem z chrząstkami i skórą

ona konserwą która mnie tu żywi

zajadam ją i zagryzam sucharami

bo nie mam za bardzo innego wyboru

 

 

słyszę jak ktoś puka do drzwi

coś puka do żelaznych pancernych drzwi

to stuka taboret noszony falą brudnej wody

o Jezu nareszcie mam gości

i to nie jakiegoś podleca czy idiotę

odwiedza mnie ostatnia powódź na Ziemi

podświadomie czekałem na nią jasny i gotowy

Morze Karaibskie struga krwi mocz mojego psa

parowały powoli by zmieszać się w płynnej orgii

parowały by spaść ostatni raz na ziemię

z tym co zostało z lodowców Grenlandii

i załatwić od ręki każdy z kłopotów

Pierwszego Drugiego i Trzeciego Świata

brunatna fala wdziera się do środka

razem z wszystkim co zdarła z powierzchni ziemi

razem z moimi pancernymi wrotami

a ja wzruszony witam się z falą

rozwieram ramiona na oścież

i tymże krzyżem leżąc unoszę się na wodzie

 

pode mną w brunacie śmieci i gnijący topielcy

a jednak woda pachnie rześkim deszczykiem

wreszcie nie słychać tamtej masakry

bo naokoło mnie śmieci i gnijący topielcy

topielcami ci przed których głosami uciekłem

już nie ma komu krzyczeć płakać rzęzić

jestem ostatni

unoszę się więc słodko bezwładny i wzruszony

aż woda wypiera mnie do końca

zderza mnie twarzą ze ścianą nade mną

pierwszy i ostatni raz całuję się z sufitem

odchodzę z czarną pleśnią i porostami w ustach