Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kobieta bez twarzy

yfgfd123
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

yfgfd123

yfgfd123

Opublikowano
Opublikowano

przysiągłbym, że już cię widziałem

kiedyś. musisz być tą, o której

się marzy

musisz być moją kobietą bez twarzy

spacerowałaś

moim rodzinnym miastem, ulicą Targową

czytałaś Szekspira nad jeziorem Nidzkim

śmiałaś się leżąc do gwiazdek nad głową

przyłapałaś mnie na pisaniu w plenerze

tobie jedynej czytałem mych wierszy

ciebie widziałem w kościelnym szkaplerze

w jambie i w cieniu monetowskiej wierzby

ty mnie posłałaś do gwiazd i z powrotem

z tobą wchodziłem na korony świata

razem leżeliśmy śnięci pokotem

umrzeć w ten sposób to żadna jest strata!

patrzyłem ci w oczy gdy zadartą w górę

głowę chyliłem ku Tycjańskiej Wenus

gdy zabłądzony wśród nocy ponurej

blasku księżyca chciałem dodać niebu

mieliśmy całą noc zawsze dla siebie

teraz ciężej wykonać mi ruch

zanim mnie serce ponagli w potrzebie

znikłaś za róg

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • marekg
      późna godzina

      Przez marekg · Opublikowano

      @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • Leszek Piotr Laskowski
      Sędziwe lata.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • wiedźma
      milczenie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Posem
      55#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
    • Łukasz Wiesław Jasiński
      Tęsknota

      Przez Łukasz Wiesław Jasiński · Opublikowano

      Ładnie 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...