Ocean

[shesvenus]

Kiedyś kałuża, dziś ocean

Cierpień moich ocean

 

Zesłano mnie w tą głębie

Nie pytając mnie o zdanie

Więc choć chciałam dotknąć nieba, to utknęłam w oceanie

 

I nie przy faunie i florze

Tętniącej przyrodzie

Lśniących koralowcach

I rekinim głodzie

Gdzie smierć i życie trzyma sznur harmonii

A każdy szmer najcichszy - niczym fragment symfonii

 

Nie, nie tu

Głębiej

 

Tam gdzie nie sięgają już słońca promienie

Gdzie pierwsze (nie ostatnie) umierają nadzieje

Tam gdzie ciemność otacza cię wszędzie

Chciwa by dotknąć we wrażliwe miejsce 

Serce posiekać, rozszarpać psychikę

Zrobić ci bliznę, a na niej bliznę

Marzenia zabrać, zdeptać i rzucić!

O ścianę z kolcami, owianymi w druty

Potem ci talent wyskrobać z wnętrzności

I postawić w szarym rzędzie zwykłości

 

Im jestem głębiej tym bardziej się boje

Ale wiem że ten lęk zamieni się w zbroje

I że kiedyś spoglądając z oddali

Uśmiechnę się żegnając mrok czarnej fali

Na zawsze

 

I trzymajcie się tam wszyscy

dalecy oraz bliscy

Co przeprawę swą toczycie

W oceanie o swe życie

 

Ja wierzę że kiedyś nauczę się latać

Wzniosę się w górę i dotknę światła

Poczuje się lekka, jak piórko na wietrze

Zapomnę o smutku, cierpieniu i żalu

I zaśmiejemy się wszyscy jeszcze

Z cierpień naszych oceanu

 

[Stary_Kredens]

@shesvenus dobrze jest wierzyć, lepiej czasem niż wiedzieć, a czasem nie

Na końcu powialo optymizmem wynikającym z wiary, to zawsze dodaje otuchy i wzrusza bez względu na jej zasadność 

Kredens pozdrawia 

[Leszczym]

@shesvenus Brawo !!

[MIROSŁAW C.]

@shesvenus

"I zaśmiejemy się wszyscy jeszcze"

Pozdrawiam.