Historia edycji

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję!  Podobno taka jest natura człowieka. Ale z tą złotą rybką - to chciałabym się przekonać osobiście. :))) 

@Berenika97 Lustro zwierciadłem duszy.

dni policzone są tylko na cmentarzu wybrukowane to podniebnym pałacem kości nadają sens zapieczętowanego istnienia nadzieja się tutaj nigdy nie złości cmentarna aleja chłonie powoli jak orszak sunie mężnie licznie nade w przód możemy tu sobie zawczasu poleżeć do woli stęchlizna wznieca ten wątły chłód dzwony już biją jedynie na alarm strąconych liści od stu brzemiennych głów rzucamy delikatnie na siebie talar jak kładzie się do ziemi nasz wątły tułów orchidee przybywają licznie męskości owianych tajemnych skał ta trumna mieni się życiem prze ślicznie ostatni kogut już będzie namiętnie piał już nie ma cię chłopcze na tym świecie sztafeta dobiegła końca już pamiętasz byłeś rezolutny w tym słowikowym lecie zalewa to łono dziś furtka z mórz obrzmiałe są twoje wyniosłe wspomnienia lecz o nich już nikt nie pomyśli bo wszystkie te twoje najskrytsze wierzenia w tej trumnie sobie już jedynie ziści

@Berenika97 wybacz, uniosłem się poetyckim zrywem, będąc tylko li czytającym ;) Bardzo intrygujący wiersz! Podoba mi się :)

@Radosław To prawda. Czasem najlepszym pocieszeniem jest po prostu obecność i milczenie. Słowa rzucone bez zrozumienia sytuacji mogą rzeczywiście zranić jeszcze bardziej.