Nokturn

[Arsis]

Noc mnie dopieszcza. Domaga się o więcej i więcej. Noc przytula się i płacze. Mimo że deszcz,

że deszcz jest taki odległy.

 

Powiedz mi, ach. Nie chcesz nic mówić. Wiem. Wszystko wiem…

Zatopiona w ciszy. W tej upojnej ciszy.

W milczeniu tym. W oddechu. W niczyich szeptach.

 

W oknie odblaski. Mnożą się i troją na szybach lśnienia.

Te wszystkie umizgi gwiazd. W liściach drzew migoty, drżenia.

W gałęziach...

 

Przyszła do mnie przeszłość.

Przyszła tak

jak zawsze.

Tak zwyczajnie.

 

Przyszła w udręce i w szacie do samej ziemi.

W powiewającej. W bezkresie pustki.

 

Czas przestał istnieć.

I cisza taka

spadła z wysoka.

 

Sfrunęła na skrzydłach czarnych.

W furkocie piór.

W muśnięciach, jakby czyjejś dłoni (twojej?)

 

Do płonącego gardła wlewa się ogień. W przezroczystości szkła widzę. Dostrzegam mnożące się

widma. Odbicia…

 

Kwiaty w wazonie.

A w kwiatach,

w tych uschniętych płatkach kurz i pajęczyny.

 

Pozostałość w wazonie pękniętym na wpół. Kwiaty dla nikogo.

Na stole talerz z okruchami czerstwego chleba. Przy stole odsunięte krzesło.

 

A więc

ktoś

tu był.

 

Albo nadal jest, tylko

niewidzialny.

A więc ktoś. Kto?

 

Za oknami księżyc

ostrzy się sierpem

w szczelinach chmur.

 

Za oknami noc. Noc…Noc…

 

To jest wszystko zniszczone. Zatarte pragnienie moje.

 

W pustej już szklance odbijają się nieśmiało resztki umykającego lata.

 

Niewyraźny zarys

czyjejś twarzy.

Szklanki, którą trzymam w dłoni.

 

I którą ściskam

aż do pęknięcia.

Do pierwszych kropli krwi.

 

Upuszczam na podłogę.

Spadają z chrzęstem kawałki rozbitego życia.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2024-08-31)

 

***

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[befana_di_campi]

@Arsis Przydługawe trochę... 

[corival]

@Arsis Jak zawsze w Twoim specyficznym stylu... niemal zawsze znajdę coś dla siebie w Twoich wierszach. Tym razem również.

Pozdrawiam :)

[violetta]

Fajne, muzyczka oddaje, podkreślone:)