po cóż niosą spód dni łoskot
kiedy biegnąc śledzą wiedzę;
kogóż proszą dziś o rozkosz
nad tąpania tan (z nut) kręty
po co kłamią wciąż atrament?
w opowieściach kryjąc wieści;
wyczytanych z ław testament
zapychając wić czczą jeszcze
przecząc wieńczą płaczu bełkot
(swój kwiatami swąd poznając!)
tracą wieczność bratnio klęcząc
krzętnie trącąc ze ścian kamień
zamiast łączyć ręce obce
czuli tkają głąb teł mową
sławy rzutu do manowca
za nim laik kwit wypowie
Owieczka czerwona
Jedzona
Biczowana
Oskórowana kukła
I kukła bez kości
Matka Nowa tak uczyniła
Owieczka chciała być prowadzoną
Matka chciała mieć większe stado
Bo stado wilków zbierała
Wilki bały się zawsze owiec
A ta owca była dobra
Nie biła
Bo była jej pionkiem
Wilki przestały się bać owcy
Obmacywały ją
Innych się bały
Ale ta mówiła słowem i przykładem
Że nie każdej należy się bać
Więc już się nie bały
Oskórowanej
Jakie to miłe - przyjść tu z wierszem po dłuższej nieobecności i na dzień dobry zbierać tak przychylne recenzje
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Dziękuję!
Takie już przekleństwo osób, które coś tworzą, że brzuszek ich sztuki najbardziej pełny, gdy cierpią ;>
Dziękuję! Może nie jest najbardziej odkrywcza, ale jak na mnie to i tak niezła ;D
Pytanie tylko, gdzie jest granica żerowania na własnym cierpieniu w imię sztuki. Wielu było artystów, którzy tak ochoczo sabotowali swoje szczęście na rzecz natchnienia, że raczej marnie skończyli ;>
Pięknie dziękuję za miłe słowa!