Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zwykły człowiek czy może postać z miasta Niestety. Zdania są podzielone
i ty jesteś rozbita. Czasem przecinasz bezradnie
powietrze, kiedy indziej ściągasz za sobą obrus z całą zastawą.

Wzrok wbity w jedno miejsce kontrastuje z mimiką. Pokaleczone
usta i brwi szukają właściwego ułożenia - zawsze bezskutecznie.
Czasem masz siłę żeby wytrzeć twarz, poprawić czarny golf
albo tą niebieską bluzkę, którą sama wybrałaś.

Wtedy upuszczam szklankę z wodą. Wódką. A szkło zajmuje sobą
parkiet. Jego kawałki wydłubujesz długo potem, trochę na
pamięć z ciała, trochę mechanicznie z pamięci.

Zgięta wpół gazeta naśladuje twoje ruchy. Gubiąc strony,
otwierając się na tanim dramacie. Filmów jak ten nikt nie chce
oglądać. Na szczęście ludzie przerzucają kanały, a ja
zasłaniam żaluzje. Na wszelki wypadek.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

no proszę.
zaskoczonam.
nie sądziłam, że przeczytam dobry wiersz (z całym szacunkiem).
podoba mi się, choć odrobinę trąci prozą poetycką. sugeruję wkleić przecinek, przed żeby w trzecim wersie drugiej strofy (żeby być konsekwentnym w stosowaniu znaków interpunkcyjnych w wierszu). no i wpół, Panie Natanie, łącznie.

pozdrawiam, Pat.

Opublikowano

natanie wiersz po twojemu ,czytałem twoje lepsze ,z trafniejszą metaforyką i mniej dosłowne,pięknie opisujesz rzeczywistość,brakuje zaciekawienia,czegoś co by mogło zatrzymać i pozwolić powrócić.pozdrow.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Dziesiejsza poezja trąci prozą poetycką wogóle, że nie widać granic. Błąd poprawię, a interpunkcji się przyjrzę,

dzięki za komentarz,
Pozdrawiam

Sprawdziłem, w całym wierszu nie ma słowa "żeby", coś innego chyba miała Pani na myśli.
Opublikowano

bardzo to niezłe...
jedyna uwaga to, że przeczytałem "porzucają" zamaist "przerzucają" - i w takiej wersji bardziej mi sie podobało...
więcej grzechów nie pamiętam (a wszystkie pozostałe i tak na siłę)
pozdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos Tylko prawdziwa łza ma moc, by rozbić kamień zła.  Czytam z tego, że skrucha jest silniejsza niż zło, a szczerość kruszy twardość kamienia.  Wzbudza refleksję;)  Pozdrawiam.
    • @wiedźma jak zwykle idealny komentarz. Dziękuję:).Chcialam również pokazać, że to co kochasz może być również tym co niszczy. @ Poet Ka dzięki 
    • @.KOBIETA. najlepiej ze wschodu:) mając duży dom, trzeba mieć robota :) Od przybytku głowa nie boli;)
    • Zostawili cię samą, chłód ciało przeszywa. Choroba już macki swoje odkrywa. Mrok z każdą sekundą przeraża mocniej , lecz masz wyjebane co Cię tam wciągnie. Samotność doskwiera zaczynasz rozumieć, brak przyjaciela co mógłby unieść. W głowie myśl narasta, przyjmuje organizm, żądza krwi wygrywa i brudzi firany. Niech teraz mówią - zgnilizna wjeżdża, od smrodu brzuch pozbywa się wnętrza.   Chore prawa nadchodzą, ucz się zasad mała. by ciotka do domu drzwi nie zamykała, by dostać kasę, kąt do mieszkania, wyliż jej dupe ... ona by tak chciała.  Bo to bogini, chujów setki miała, jeszcze twoją matkę, z chęcią w to wciągała. Nie myślcie, że sama na ten pomysł wpadła, bo babka rozkazy takie wydawała. Misja zakończona, gdy człowiek w piachu.... ulubione hobby wykańczać krewniaków.   Co ma myśleć dziecko, gdy widzi ból brata, gdy babka z pasem po domu wciąż lata. Ciągłe życie w strachu, nowy pas nabywa, Czy mój brat przeżyje? Czy to ma rodzina?   Malutka dziewczynka w środkowej ławce, cicha, niewinna, wstydliwa jak zawsze. Znalazła sposób, psychiczny ból odchodzi, z nadgarstka krew leci... umiera powoli.   Naiwne dziecko, Czy ktoś mi pomoże? Kaleczy swe ciało... z nią nie jest dobrze. O pomoc w ciszy woła, eksponuje rany, słaba psychika, kolejne szramy.    Wkońcu nawet dziecko, potrafi zrozumieć... pomocy nie będzie, każdy ma je w dupie. Osamotniona w sym bólu, śmierć dla niej ratunkiem.  Dobrze Ci teraz radzę ...zamów dla niej trumnę.
    • @Mel666 W wierszu trzykrotnie pojawia się zdanie "miasto, które tak uwielbiam". Słowo "miasto" jest tu żywym organizmem. Ono żyje – oddycha i krwawi. Czuć też w nim budowanie oddechu: oddech "wysysa ze mnie siłę". Mamy "szpary w oknach" i "drzwi bez klamek" – to jak usta bez języka.   Odczytuję to jako diagnozę. Ty jesteś jego "krwią".   Towarzyszką staje się melancholia. Idziesz z nią "pod rękę". Miasto wydaje się być tłem, a ona jest osobą. Jest Twoją siostrą, czyli też krwią – w domyśle. Ona ma ciało, jest zimna, bo nie ma krwi. Jest blada jak wyblakłe miasto.   Fantastyczna gradacja: "tak daleka tak zimna tak bliska".   To "uczucie na policzku" jest łzą.   Z kolei "kładzie się ze mną do łóżka" odczytuję nie tylko jako całodniową jej obecność, ale także w nocy.  To ona pozwala Ci zasnąć, mimo że  niszczy. Ostatnie dwa wersy tłumaczą wszystko to, co wcześniej. Mamy tu przyczynę i skutek. Bardzo poruszający wiersz. Uściski. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...