Dwie strony progu

[Quidem.art]

W świecie groteski, to tuż za progiem,

Budują piękną donikąd drogę. 

O pustce mówią, że jest pełna rzeczy,

Lekarstwo truje, trucizna leczy.

Mądrość głoduje, prawda cicho krwawi,

Głupota zabawą miliony bawi.

Szkoły są piętnem zbędnej tortury, 

z kwiatów i słodyczy - kajdany i mury.

W tym tyglu z lodu miłość nędzą płonie,

By ślepców zachwycić światłem swej agonii.

Jedynie ona, trwając choć przez chwilę, 

Ma sensu tyle, że aż się wahałem, 

Po której stronie progu ja sam stałem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[MIROSŁAW C.]

@Quidem.art

Z wygody i strachu, człowiek najczęściej stoi - w rozkroku... 

[Quidem.art]

@MIROSŁAW C. A czasami po prostu nie wie, czy to on tylko oszalał, czy caly szalony świat jego pozostawił normalnym... i czy wtedy norma jest szaleństwem, gdy szaleństwo staje się normą? Zauważyłem, że im głębiej rozumie się miłość, tym trudniej zrozumieć co, i dlaczego to, ludzie z niej robią. Dziękuję za komentarz.