Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zatrzymać uciekający czas

Adam Zębala
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Zębala

Adam Zębala

Opublikowano
Opublikowano

Ostatni pociąg odjechał

patrzysz na oddalające się światła.

Następnego nie będzie,

czekaj albo idź pieszo.

 

Po nocy dnia nie będzie,

powstali z martwych przodkowie

układają plany na przyszłość. 

 

Ubierz coś ciepłego 

bo będzie zimno.

Ognia nie zapalą 

i do nikogo się nie przytulisz. 

 

Jesteś sam na pustkowiu

i z kimś chcesz porozmawiać. 

Samotność stała się męcząca. 

 

W oddali ludzie rozmawiają,

dlaczego z Tobą nie chcą?

Nie licz na ich towarzystwo. 

 

Porozmawiaj z wiatrem, 

on też umie słuchać. 

Doceń jego przyjaźń.

 

Chyba się zmieniłeś,

czy na pewno na lepsze?

te same uczucia te same myśli, 

pozornie jesteś taki sam. 

 

Ciało się zmieniło,

tylko kości pokryte skórą. 

Boisz się pomyśleć 

że ten w lustrze to Ty.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Płatność

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Berenika97 Kurde, zaraz mi Violetta usunie i ten wierszyk :// Jakie tam mistrzowskie :)
    • Radosław
      My

      Przez Radosław · Opublikowano

      przed przejściem na ty przystanęliśmy przy swoim ja               
    • Pisarzowiczka
      Hymn człowieczy

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      Och, jak pięknie, jak wspaniale uczestniczyć w ludzkim szale! Szala, ta ze złym uczynkiem, z wolna spada, my zaś z winkiem uwielbiamy (aż mam ciarki) wciąż opróżniać nasze barki! Winko? Jasne. Wina? Skądże! Upijamy się, lecz mądrze, choć mądrością nie grzeszymy. Instynkt chroni nas od winy. Grzechy nasze zgoła inne: czasem rzadkie, czasem płynne. Płynnie oceniamy ludzi, rzadko zaś w nas żal ktoś wzbudzi. Z nas są przecież sprytne głowy. Mózg nam działa do połowy. Drugą z połów, wiecie sami, zatruwamy tabletkami. Ból się kryje, smutek znika, w tle mordercza gra muzyka. Ale wszystko bardzo skrycie, uwielbiamy mianowicie skrywać nasze złe skłonności pod postacią jawnej złości. Choć kochamy zabijanie (czasu, gdy czas na czekanie albo siebie, świetna sprawa), to niesłuszna jest obawa, że chwycimy wszyscy pałkę  i się wybijemy całkiem. Jeśli już, to może Ziemię zniszczy nasze ludzkie plemię, gdyż jesteśmy dość nieziemscy, by wyjść z tego jak zwycięzcy. Świat posunął się do przodu. My też nie zwalniamy chodu. Chód przemienia się w wyścigi o złapanie wyższej ligi. Kto na mecie pierwszy stanie, ten wygrywa umieranie, lecz w niewiedzy i uśmiechu, które schwycą go w bezdechu.
    • Deonix_
      Radosna twórczość

      Przez Deonix_ · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. Dziękuję :))
    • Jacek_Suchowicz
      Porcelanowy związek

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      przeczytałem i jestem na nie wiele rzeczy brakuje ale nie pora na wykład  może kiedyś w wierszu zamknę ale forma owszem jest pomysł;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...