Życie w złudzeniach czy zmarnowane talenty

[Bożena De-Tre]

Życie w złudzeniach czy zmarnowane talenty

 

Kiedy już miał wszystko i zatracił cel…
Przyszło olśnienie

 

Wtedy, gdy już miałem wszystkiego w nadmiarze, utraciłem wiarę,
zatraciłem spokój, usiadłem na niczym… Wtedy zdarzył się cud.

Ta kropla rosy co wszystkim miała być… wyschła

 

Tak myślał. Wpatrywał się w swoje wnętrze z nadzieją, że jeszcze odnajdzie coś

 

Szukałem siebie

 

Talenty miałeś. Ja czas ci dałem. Spokojny, równy, miarowy bieg

(mówił z góry czyjś głos)

Co wtedy robiłeś – pytałem nawet – Lecz co zrobiłeś nie pytam dziś

Milczę. Ty zamilcz

Odtwórzmy znaki i namalujmy obraz z nich taki dla ciebie
Może dla innych obraz prosty bez ram
Taki dla innych co błądzą w drodze a cel oddala się
Mają talenty a w nie wierzą
Tracą apetyt, kiedy zahaczą o próg
Lęk zakopany, talent przeżarty.
Buńczucznie patrzyłeś w dal.
Może – fakt – biegłeś…
A kto ci kazał z zamkniętymi oczyma!

 

Kto mi pozwolił błaznem być, gdy mogłem grać wiele ról?

 

Miałeś talenty ogień we włosach i to wyróżniało cię.
Dzisiaj się dąsasz, nie widzisz dna, spójrz na nasz obraz
to autoportret twój

Wciąż ma talenty – wszak dostał dwa

 

Jestem twym światłem ty moją dumą
próbujmy

Próbujmy

jeszcze
i jeszcze
jeszcze raz

 

[poezja.tanczy]

@Bożena De-Tre

Bo dla prób tych, te rozstroje

Na przypadki, i podboje

 

Ciekawy tekst

Do powtórzenia 

(czyli jest w nim "coś")

 

Pozdrawiam miło,

M.

[Bożena De-Tre]

@poezja.tanczy Dziękuję.Coś co „ ugryżć” wreszcie chciałoby się i poczuć smak…..taki „ boski „ czy „ ludzki” tego jeszcze nie wiem…pozdrawam.