Westchnienia w otchłani nocy

[Arsis]

Okno otwarte na oścież… Ściana pełna okien. Zasłony powiewają. Wybrzuszają się firanki…

 

Za oknami szepczą… Szeleszczą tkliwie topole.

 

I w tym deszczu żółtych liści księżyc idzie na przestrzał. Przenika ciszę pełną oddechu.

 

Pada u moich stóp smugą światła.

Zanurzam się w niej.

I płynę. Posrebrzony.

 

Przepływam przez całą amfiladę

jednakowych pokoi,

w których noc. W których milczą puste fotele, jarząc się lekko. Całe w odpryskach gwiazd.

 

Kurz osiadł na sztućcach, talerzach…

 

Portrety na ścianach.

 

Spoglądające

w ciemność

owale twarzy.

 

Na mnie — rozsnuwającego pajęczynę mroku.

 

Bo i cóż mi innego zostało?

 

Gdzieś

tam,

daleko…

 

W głębokościach opuszczonego domu.

Zaraz po gongu wielkiego zegara

westchnienia mojej umarłej matki.

 

Albo umarłego jeszcze przed nią ojca.

 

Pojawiają się w samotnych snach.

Takich tułaczych, jakby to były filmy drogi. Swoiste road movies po dzikim zachodzie.

 

Są… I znowu ich nie ma.

 

Albo znowu są,

lecz

gdzie indziej.

 

W miejscu o innej symbolice znaczeń.

 

Objechali już chyba

wszystkie stany

mojej podświadomości

swoim wysłużonym fordem „junkiem”.

 

To dziwne,. bo nigdy takiego nie mieli za życia.

Pewnie wynajęli go za niebiańskie grosze. Z dala od metropolii.

 

Podroż pośmiertna

rządzi się swoimi prawami.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2024-04-22)\