Dom juz nie jest taki sam

[TheDiary44]

Lustra, a w nich obcy

Zanikają tamci chłopcy

Puste ściany wokół

Czy tu gościł kiedyś spokój?

W jakich trzeba bywać stanach

By usłyszeć ciszę, kiedy zawsze tulił hałas?

Murem izolować wszystko w sobie

Co dziś można nazwać domem?

 

Głosy cichną

każdy dotarł do swych bram

Pojedź windą

Schody w śladach Twoich ran

Byłaś inną

duszą - czystą - w moich snach

Jest już zimno

A dom już nie jest taki sam

 

Łatwo przychodzi umierać, gdy

nie zaznało się życia, straciło łzy

Dialog nie istnieje, zagłusza krzyk

byłem nim ja, byłaś nim Ty

Obraz przeszłości odbiera mi mowę

Nie zatrzymał czyn, nie zatrzymam Cię słowem

Każdy wreszcie poszedł w swoją stronę

Czy kiedykolwiek byłaś dla mnie domem?

 

Zniszczony schron

pamiątka opustoszałych bram

Samotna dłoń

W odciskach Twoich ran

Nostalgiczna woń

wspomnień - tęsknoty - w moich snach

Samotna pobudka

Dom już nie jest taki sam

[Stary_Kredens]

@TheDiary44 dużo, może za dużo powtórzeń, jak dla mnie. Można by moim zdaniem nieco wiersz zagęścić bez szkody dla klimatu oddającego nostalgię i poczucie straty. Uczucia mi bliskie

Kredens pozdrawia 

[Bożena De-Tre]

@TheDiary44 Bardzo dużo treści i świadomego żalu znalazłam w tym dojrzałym wiersz Twoim .Dom co już nie jest wyrzutem sumienia..ptaki co koncert dawać się ośmielą.Gdzie jesteś …Piękny głęboki wiersz.Pozdrawiam dziękując za chwilę zadumy.

[Dared]

@TheDiary44 Zgadzam się z Kredensem, masz talent, szlifuj go, rymy nieoczywiste, brawo, tylko nie przesadzaj jak Górniak z hymnem w Korei, jeśli możesz coś zawrzeć w w jednym wersie, nie rozgaduj na więcej, rozmydla się wtedy przekaz