Lord Byron - Franciszka (Francisca)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Franciszka wędruje poprzez nocne cienie,
Nie po to by oglądać gwiezdne sklepienie --
A kiedy usiądzie w ogrodu altanie,
Jej celem nie jest kwiatów podziwianie.
Słucha - lecz nie jak śpiewają słowiki --
Choć jej ucho chce równie słodkiej muzyki.
Wśród gęstego poszycia czyjś krok się wije,
Policzki jej bledną, serce szybciej bije, 
Jakiś głos szepcze wśród szemrzących liści;
Bliskie już spotkanie, lecz chwila ta to męka --
Minęła -- u jej stóp kochanek klęka.

 

I Georg (Georg Gordon Noel Byron, szósty baron Byron - żeby nie było, że się spoufalam): 
 

Francisca walks in the shadow of night,
But it is not to gaze on the heavenly light --
But if she sits in her garden bower,
'Tis not for the sake of its blowing flower.
She listens -- but not for the nightingale --
Though her ear expects as soft a tale.
There winds a step through the foliage thick,
And her cheek grows pale, and her heart beats quick.
There whispers a voice thro' the rustling leaves;
A moment more and they shall meet --
'Tis past -- her lover's at her feet.
 

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

Na kochanka, darowanie

Takie piękne, to uznanie

 

Świetny wiersz

I tłumaczenie

 

Pozdrawiam miło,

M.