Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Z cyklu: Dwóch czy jeden

 

 

Być CZŁOWIEKIEM

 

A może cały świat jest zahipnotyzowany

I chodzimy wszyscy wkoło jak barany

 

A może cały świat nie wie czego chce

Zarabiać-wydawać, tyle tylko wie

 

A nie rozwój duchowy

A gdzie rozwój umysłowy

 

Ćwiczenie człowieka

To na co Bóg czeka

 

Żeby było sprawnie, żeby było pięknie

A nie odfajkowane, a nie ciągle pokrętnie

 

Sprawa za sprawą

Ciągle na sile przybiera

 

Oblałem się kawą

Ona to oczy przeciera

 

Jak mogłem to zrobić

Nie rozumie w ogóle

 

Przecież nie jest od tego

Aby rozcierać ją na koszulce czuje

 

I tak jest z nami

Wszystkimi prostymi pomysłami

 

I tak to jest na dnie

Gdy człowiekowi nic nie chce się

 

Bo zajmuje się tym co puste

Bo woda w nim powoli wre

 

Jakie było przykazanie szóste

I kto od kogo odwraca się

 

Cudzołożyć można nie tylko z człowiekiem

Cudzołożyć można nie tylko we śnie

 

Hipnoza, tylko kto ją stosuje

I do czego doprowadzi mnie

 

Hipnoza człowieka psuje

Ocknij wreszcie CZŁOWIEKU się

 

            //Marcin z Frysztaka

 

 

 

Piszę opowiadania, dialogi i wiersze

 

Wszystkie moje książki
         Za darmo
Znajdziesz na stronie:
          wilusz.org

Edytowane przez poezja.tanczy (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Być człowiekiem.. jakie to ważne słowa.

Rozwój duchowy, powinien iść w parze z tym, umysłowym, bo dlaczego by nie.

Cały świat.. doczytuję.. zwykli ludzie, chcą poczciwie i spokojnie żyć, ale są i ci, którym tylko jedno...

zarobić ile się da, nieważne jakim kosztem.

Za próbkę pokazania tego.. zostawiam maleńki plusik... :)

Późno już... dobrej nocy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...