Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sentymenty ubeckie.


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@jan_komułzykant No niestety. Immunitet nie działa w przypadku "nie naszych". Ale działa w przypadku np. Grodzkiego. A w przypadku Karpińskiego zaczyna działać jak trzeba go wyciągnąć z aresztu. Najgorsze jest to, że prezydent nic z tym nie zrobi. W innych krajach mielibyśmy już wojsko na ulicach. Ale oczywiście nie przychylam się do takiego obrotu sprawy.

Opublikowano

@Rolek Takiego samobója nikt sobie nie strzeli, z wojskiem. Ale powinno się pomyśleć w gabinecie Prezydenta nad zamianą ochrony na żandarmerię i raczej nie powinien teraz latać samolotem. I pamiętać trzeba, że tylko wcześniejsze wybory mogłyby wyjaśnić sytuację, widomo teraz kto jest z kim i co jest grane. A o wyniku nikt nie jest w stanie nic powiedzieć, ale większość w demokracji musi zdecydować. Jednak by do tego doszło potrzeba ruchów społecznych w postaci protestów, z dnia na dzień będą coraz silniejsze im bardziej będą naciskać, a naciskać się nie oduczą.

Opublikowano

@sam_i_swoi @sam_i_swoi @jan_komułzykantWielu sobie strzelało i niekoniecznie, był to samobój. Tylko nie w naszych realiach geopolitycznych. Brak nam niestety prawdziwego męża stanu i służb za nim stojących. W Polsce służby działają jak ten ubek z limeryka. Nasze służby zawsze realizowały obcy interes, żerując  (przy okazji) na naszym narodzie.

P.s. Dzięki za czytanie. Pozdrawiam

Opublikowano

@jan_komułzykant

Mądrość o ubekach? Myślę, że to były i są nadal, dwa rodzaje osobowości. Inteligentni ( i tu dobre korzenie są pomocne), oraz psychopaci i sadyści. W drugim przypadku korzenie są dowolne.

P.S. Co to za muzyczka? Nie czytam nut niestety....

 

Opublikowano

 a niech robią to co chcą
choć ja przyzwolenia im nie daję

niechaj wiersz na zawsze
już im w głowach pozostanie

bo to puste głowy są
uwiezionych politycznie
przestępcami nazywają
i zabawę z tego mają

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk świetne, uśmiechnęłam się pod koniec :⁠^⁠)
    • Czasem wezmę wiadomości na ruszt i prześledzę tok wydarzeń   wojny i kataklizmy pójdą w ruch i założą kaganiec na ziemię   tragedia oślepi mnie nie zrozumiem czemu tak źle   na drodze znów niespokojnie piję wino gniewu czemu tak nierozsądnie   prawica łamie zasady jeśli jakaś istnieje wybiorę siatkę tajemnic spisek węszę.  
    • Czerwony promyk świtu — jeszcze płaski zapodział się w krągłości ust gorących. Przy brzegu żółwie jak jaskry. Pootwierały ptaszęta gardła blade. Krople dzwonią za                                   wodospadem.
    • @Alicja_Wysocka Spoko, nic się nie stało, niektórym polityka za bardzo weszła w krwiobieg i nie widzą życia poza nią @bronmus45 A czy ja wspomniałem gdzieś Kaczyńskiego czy Tuska. Proszę zostawić swoje projekcje  gdzieś z boku. Skoro Młynarski nie chciał tego publikować, to Pan też nie powinien. A po drugie złamał Pan prawa autorskie, bo na publikację jakiegokolwiek utworu Wojciecha Młynarskiego potrzebna jest zgoda właścicieli praw autorskich, czyli prawdopodobnie rodziny.
    • Kolejny utwór z serii "Echo":     Wrzaski – słychać wiry, głosy Szczęk siekier, toporów, mieczy Z prawej, lewej śmierci ciosy I ból ludzki – człowieczy   Siekają ciała, wyblakła nadzieja Tylko krew i ścięte głowy W oczach upiornych cieni zawieja Tnie świat na dwie połowy   I sen, i prawda gdzieś pomiędzy W ferworze wzrok mętnieje I trwoga, i rozpacz, mrok nędzy Miesza się, pęcznieje   W krwi zwłoki – przeżyte Na zbrojach krwawe znaki Ciała pocięte, mgłą nakryte I ulga, bo ból znikł wszelaki   A tam dwóch krzyczy, śpiewa Wśród obłąkanych rycerzy Swym krzykiem żywych zagrzewa Bez modlitw, pacierzy   Ze śpiewem tną i walczą Mieczami i krwią świeżą Obecność swoją znaczą Pod stopami trupy leżą   Nikt nie wie skąd siłę I skąd biorą natchnienie A w środku krew przez żyłę Czerwonym strumieniem   Lecz buch i buch, i po chwili W błoto ciężkimi kroplami Martwi – ci co żyli W żyle krew nie strumieniami   Lecz martwą, zastygłą rzeką Co nurt swój wstrzymała I upiór pod powieką I śmierć uparta – wytrwała
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...