Kosmos w rondlu

[Marcin Sztelak]

Znaki zodiaku spoglądają z ironią

na poranne starania o otworzenie oczu, 

pościel wciąż pęta kolejny dzień, 

który zaświtał, jak zwykle od niechcenia. 

 

Cała droga mleczna i ja, odrobinę skonsternowany

fragmentami snu osiadłymi na ścianie. 

Z trudem zbierając jawę porozrzucaną tu i tam

niestabilnie sunę wraz z wskazówką

rozregulowanego zegara. 

 

Uparcie tykanie ma lepszy wpływ na pamięć

niż bezładnie porozrzucane zdjęcia. 

Bez znaczenia, skoro w rondlu wrze

wczorajszy dekokt na śniadanie. 

 

A wszechświat i tak ma gdzieś wszelkie

starania, obojętny doskonale. 

Więc doczekać do zmroku i znowu sumować

odległe punkciki dawno umarłych gwiazd. 

 

Takie irracjonalne zadanie wymyślone w zastępstwie

liczenia baranów. Conocna papka majaków i słów. 

Kosmos zredukowany do monotonnego mamrotania.