śmiertelność

[Edyta T]

w drzewo suche się zamienię
w nagi kruchy posąg
korę – moje obumarłe ciało
niecierpliwy zliże czas
z wiatrem w parze idąc
złamią mi gałęzie
i zostawią bezradnością obolały pniak
a gdy z nieba złoty piorun spadnie
spłoną też korzenie
wtedy usną myśli moje
w popiół szary się zamienię

[Arena Solweig]

Pomysł wiersza nie jest oryginalny i dodatkowo niezręczne wykonanie, wg mnie koniecznie na warsztat i popracować jeszcze.


w drzewo suche się zamienię --> mimo całościowej metafory, dosłowność
w nagi kruchy posąg --> dwa określenia pod rząd rażą
korę – moje obumarłe ciało -->kora pokrywa „ciało”, więc mętne to
niecierpliwy zliże czas
z wiatrem w parze idąc --> kto złamie ? wiatr i czas ? dziwne połączenie !
„oni” pojawia się ot tak

złamią mi gałęzie --> idem i może raczej „połamią”
i zostawią bezradnością obolały pniak --> nie za dużo tych określeń ?
a gdy z nieba złoty piorun spadnie --> patosem brzmi ten złoty piorun
spłoną też korzenie
wtedy usną myśli moje
w popiół szary się zamienię --> puenta niezbyt zaskakująca, jak i wiersz

Pozdrawiam Arena