znalazłam Boga

[Agnieszka_Przypadek]

pośród deszczu
promieni słonecznych poranka
tęczy na niebie
strzepujących z sierści kropel psa
brudzącego nogawki spodni męża
znalazłam wszechświat
obecność boga
co rano po przed przebudzeniem
w półśnie czuję jego obecność
po przez przeznaczenie moje
moją drogę w której żaden
przystanek nie był przypadkiem

o cudzie życia
niech Twój smak czuję zawsze
tak jak oddycham

[Nula Brzoskwinia]

I islamie podoba mi się własnie ta konwencja, że Boga szuka się w całym dziele stworzenia. W chrześcijaństwie jedynie Św. Franciszek to doceniał. Fajnie, że w swojej poezji zwracasz na to uwagę, jednak gdybym była niewierząca to bys mnie nie przekonała o istnieniu Stwórcy :)

Pozdrawiam,Ania

[Jan Krzysztof]

niestety tak się składa, że mamy AD 2005 i niezauważanie tego faktu poezji nie służy. Taki wiersz mógł napisać właśnie św. Franciszek. Oczywiście nie mówię o przypadku kogoś, kto chciał po prostu dać wyraz swoim uczuciom religijnym. W czym więc rzecz: taki akt wiary miałby uzasadnienie, gdyby brał pod rozwagę sytuację ludzi, do których się zwracasz. Gdybyś była ponad swoją wiarę i moją domniemaną niewiarę i w śwadomości tego wygłaszała swoje pochwały Stwórcy. W przeciwnym wypadku, to jest gruba naiwność. Panegiryk Broniewskiego o Stalinie ma taką samą wartość moralną, Ty wierzysz w Boga, On wierzył w Stalina. A o to Ci chyba nie chodziło... Celowo używam mocnego, kontrowego zestawienia, aby Cię przekonać, że naiwność wcale nie jest niewinnością. W każdym razie nie chcę urazić Twoich uczuć.

Do tego oczywiście krytyka formalna podana przez izabell. Trudo się nie zgodzić.

Powiadam, moja wypowiedź nie ma sensu, jeśli brać ten tekst za ekpresję prywatnych uczuć religijnych.

pozdrawiam!