W niej

[Włodzimierz Nabkowski]

są różne mówienia. Tak
jak różne bywają barwy
i odcienie głosów.

Jedni mawiają , inni mówią
trzeci mają sposób
na milczenie

słuchać --
bo tylko cisza wie
jak głośno rozmawiają myśli
i jak niewymownie osławiają
życie

w banał - powiedziałbyś.
Bo taka smutna zawsze,
taka w cieniu

[Regina Misztela]

Wiersz podoba mi się, ale może by tak bez tego słuchać? To jest za oczywiste.
Cisza między wersami też jest czasami potrzebna. Ale za treść jak najbardziej na dużego plusa.

[Jan Krzysztof]

jestem pod miłym wrażeniem tego wiersza. Rządzi nim myśl, która sama jest sobie poezją i nie potrzebuje krezów. Dlatego większość wiersza jest tak potoczysta i prosta. I także dlatego rażą mnie neologizmy "różne mówienia" i "osławiają" - ja wiem, że w poezji tak można i nawet często warto; i wiem, że niektórzy co mniej wydarzeni twórcy poezję właśnie z tym utożsamiają, ale gdyby powiedzieć to w melodii całości, która jest pysznie prosta i zgrabna, niczego bym nie stracił ani w treści ani w tym, co ponad uchwytną treścią.

jest jeszcze temat "jedni..., inni..., trzeci..."
nie wiem, czy to szczęśliwe.

czepiam się, bo warto!

pozdrawiam!