Przeszywa mnie tęsknota twojego widzenia

[Arsis]

Wiesz, idę z cieniem, bądź w blasku nicości.  W gałęziach szmer upływającego czasu…

 

Idę ścieżką wolno i w pochyleniu

z rękami trzymanymi z tyłu.

Idę z cieniem, który snuje się razem ze mną krok w krok.

 

W  koronach drzew migot liści, taki jesienniejący z wolna, przeszyty rdzą.

Lecz nie buntuję się przeciw perspektywie nadciągającego końca, gdyż kocham cię

właśnie w myślach.

 

Kocham

na jawie

i we śnie.

 

Który to już raz sennym wydajesz mi się niebem?

 

Trzymam twoją dłoń w ekstazie oczekiwania.

Tak, jak można czekać jedynie na Raj.

 

Zawsze jesteś, choć nie zawsze cię widzę.

Jesteś w tym swoim jestestwie, bardziej do mgły podobnym niż żywym.

 

Ale jesteś

i ja

jestem.

 

Jesteśmy tak, że bardziej już nie można być,

mimo że enigmatycznie

i w jakiejś pogmatwanej percepcji czasu.

 

Tylko tutaj albo wszędzie.

W jednoczesnym odczuwaniu wszystkich światów.

 

Nasze obrazy jak dym

z łęciny płyną.

Nad łąką, nad lasem. I dalej. Za las…

 

Gdzieś w przestwór obłoków

w drgającym powietrzu. W niebie.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-10-01)

 

 

 

Edytowane 1 Października 2023 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Oj błądzisz, błądzisz człowieczku:)

[Arsis]

@violetta odezwała się człowieczka

[violetta]

Bardzo piękna Twoja poezja, taka magiczna:)