Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

omijasz like a not real love

Joe VVhite
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joe VVhite

Joe VVhite

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Doskonały jesteś w swych obliczeniach
w okruszkach cukru i soli
Co u ciebie?
Przed chwilą zabiło nam serce równo
Oparłam się na ramieniu
Ty zamknąłeś dłoń
zatem wstałam

Serdecznie się uśmiechamy i godzimy

Duch w swej naturze jest płaczliwy
Pozwalam sobie trwać w nieufności

Pozornie pewna scholastyka
Uśmiechy doprowadzają do wrzenia
Uparcie mądra logika
Doprowadzasz mnie do zachwytu

Nula Brzoskwinia

Nula Brzoskwinia

Opublikowano
Opublikowano

Poza dwoma, trzema wersami, które mi straszecznie zgrzytają to bardzo dobrze. I bardzo Cię proszę zmień ten tytuł :) Nie żebym miała cos do angielskiego, ale.... nie trawię tego sposobu nazewnictwa wierszy.. co konkretnie mi wzgrzyta:

I. Wstałam

II. Doprowadzasz mnie do zachwytu

III. Doskonały jesteś w swych obliczeniach

to chyba wszystko

pozdrawiam, A nia

Joe VVhite

Joe VVhite

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zatem zmieniłam:) Dziekuje bardzo za komentarz wiele mi pomógł:) zatem zmieniłam:

" zatem wstałam"

dlatego ze musi być to wstałam ! koniecznie.

dodałam też do

" Doskonały jesteś w swych obliczeniach"

dodałam :

"w okruszkach cukru i soli"

jeszcze troszkę zobacze co da się zrobić. choc strasznie mi trudno zmieniać wiersze i jestem głęboko za tym by pozostawały w pierwotnej formie nawet gdy autor pisł z nudów w środku "bla bla bla da da da" :) ale po to jest to forum by się ulepszać. pozdrawiam bardzo ciepło i jeszcze raz dziękuję za kometarz. A niu. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...