Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

 

TEKST:

 

świat jakby płonął sam z siebie

do ciebie idę

wrzask nie odpowiada na "nie wiem"

pijany rytmem

wszystko już się wydarzyło w niebie

ty i lucyfer

oboje spadacie jak eden

w podziemie

 

w niewidzialność wkładasz dłonie 

świat wyrusza w twój środek

lekko już zsiadły wiersz 

w ciele, albo cieniu wież, wiesz

świecisz jak ładny sonet

ale nie mogę

robię nowy projekt

kosmos mi spada na głowę

sam powiedz 

kto tu kogo robi w 

boję się, że niedługo coś tam się stanie

piszę płytę kochanie

podziemie stosowane

 

świat jakby płonął sam z siebie

do ciebie idę

wrzask nie odpowiada na "nie wiem"

pijany rytmem

wszystko już się wydarzyło w niebie

ty i lucyfer

oboje spadacie jak eden

w podziemie

 

maszynka do mielenia czasu

w bezużyteczność

ten z góry, który robi to inaczej

pijana wieczność

spalam się jak bezsprzeczność

świecę słońcem jak męskość

otwieram ramiona składając się w lekkość

do ciebie mi tęskno

do ciebie mi tęskno

 

świat jakby płonął sam z siebie

do ciebie idę

wrzask nie odpowiada na "nie wiem"

pijany rytmem

wszystko już się wydarzyło w niebie

ty

i lucyfer

oboje spadacie jak eden

w podziemie

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Maciej Midor (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA   Dziękuję truesirex i leszczym :) mam nadzieję, że dzisiejszej nocy spadnie na mnie lawina śniegu :(((
    • @vioara stelelor ... usłyszeć ciszę zobaczyć niewidoczne poczuć ciepło myśli  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru 
    • @vioara stelelor

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Berenika97   Bereniko.   czytając Twój wiersz mam poczucie, że dotykam czegos pierwotnego i czystego zarazem.   to nie jest tylko poetycki powrót do obrzędu Dziady bo  to jest przywrócenie metafizycznej ciagłości świata .   u Ciebie granica nie zostaje przekroczona dramatycznie bo  ona po prostu przestaje istniec , jakby nigdy nie była czymś ostate cznym. najbardziej porusza mnie ta filozoficzna zgoda na jednosć bytu.   smierć nie jest tu   pęknięciem, lecz przejściem w inny wymiar obecności.   ziemia "patrzy, bada” ,  to zdanie brzmi jak mysl z dawnej kosmologii, w której człowiek nie jest oddzielony od wszechświata lecz własnie w niego wpisany.   czuję w tym wierszu mądrość która nie potrzebuje wielkich słów, bo wyrasta z wewnętrznego ladu. Twoja poezja ma niezwykłą własciwość :  nie epatuje tajemnicą ale pozwala ją współodczuwać.   czytam te wersy jak spokojną medytację nad wspólnotą żywych i umarłych.   nad tym, że jesteśmy splotem krwi, pamięci i swiatła.   "Świat jest w jedności teraz ułożony ” – to zdanie brzmi jak credo, jak   cicha deklaracja wiary w sens istnienia. piszę to jako ktoś, kto naprawdę ceni Twoją Nika  twórczość albowiem masz dar nadawania sacrum prostym słowom.   a to jest wielka rzadkość.   ten wiersz zostaje we mnie jak łagodny płomień - nie oślepia, ale ogrzewa .   i mnie z tym płomieniem jest intelektualnie doskonale :)   pięknie Nika.      
    • @vioara stelelor Aż mnie ciarki przeszły :) Piękny wiersz, jest w nim energia błogości i spokoju, i szczęścia :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...