czarcie koło

[Czarek Płatak]

czarcie koło

 

tymczasem to 
mogło być mniej więcej oniryczne wejście w stylu po prostu 
płonie ognisko po polsku szumią knieje jest odmęt trans-
kolej rzeczy emanacja w ciemności zapomniawszy 
w mowy gębie ludzkiej pod dębem wielkiem przedwiecznem
warkot jęzorów wchodzą w wąwóz i toną wychodzą
w światło księżyca o oddech traw się potykać żarząc
jaskrawo żarem skrzydeł zmoczonych w płomieniach
śpiewać z lasem zstępując jak maria z obrazu to takie 
pyk że zawsze znajdzie się co najmniej jedna feerycza 
ścieżka do przejścia i wyjścia lecz tymczasem

 

to 
owijając się nim szczelnie od chłodu przedświtu 
to przykładając ćmami obsiadłe czoła było tyle 
drzwi za jednymi ty każde z inną klamką chłopcy 
rozbijają je w drzazgi którymi nakarmią stos nie widać
nas tutaj to skończy się kiedy wstanie dzień kiedy 
zgasną jak skręty fraktale pośród gwiazd powrócimy 
z łona taki obraz: powierzchnia morza jest złota 
złotem rozkuwanej klingi faluje w zgodzie z rytmem 
twoich ramion połyskujecie miriadami trichomicznych 
błysków być morze to właściwe słowa mają smak

 

przecinki u której wylotu łypie rybie okno w nim 
za oknem w oknie okno światła zgaszone topniejemy

 

 

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajnie, że próbujesz. Wiesz, ja ostatnio jakoś bardziej bawię się taką formą. Pełną niedomówień i skojarzeń, która mam nadzieję nie podaje czytelnikowi gotowego obrazu - o, masz, czytaj, to o tym i o tym. 

Oczywiście,jest to o czyś konkretnym z odgałęzieniami, w ktre spycha mnie podświadomiść, ale nie chcę dawać gotowego obrazka, a coś co każdy zlepi sobie jakoś, po swojemu. Tym sposobem, by ten sam wiersz satwał się rózny w zależności kto czyta i jak kojaży. 

Pozdrowienia

@huzarc @poezja.tanczy dzięki