Śpiewnik - Bezdźwięczne ballady, czyli siedem (nie)szczęśliwych piosenek

[Rafał_Leniar]

Piosnka apokaliptyczna 

 

Zaczął prószyć deszcz popiołów

Stal, żelazo, plastik, ołów

Wielkie miast aglomeracje

Zera, jedynki i spacje

 

Ziemia już na wyczerpaniu

Cóż to będzie? Wyjdzie w praniu!

Wizja apokaliptyczna

Dla baranich łbów wytyczna

 

Ref.

Bez szacunku dla gatunku!

Ginącego w naszych oczach

Wymieranie na ekranie

Gnicie czy obumieranie

 

Zaczął smog i smok się mylić

Życie ludzkie, na kształt chwili

Jeszcze mniejszą ma dziś wartość

Rzucić można wszystko... Psia kość!

 

Ludzkość już na wyczerpaniu,

Człek człekowi mówi: "draniu",

"Czyś naczelny i rozumny?"

"Nie, bo wolę już do trumny!"

 

Ref.

Bez szacunku dla gatunku!

Ginącego w naszych oczach

Wymieranie na ekranie

Gnicie czy obumieranie

 

 

Bachanalia

 

W Rzymie na Campo di Fiori

Kosze przejrzałych cytrusów

Trudno odróżnić ludzi

Od nimf lub pijanych Bachusów

Bruku sięga idea

Wciąż nakrapiana winem

Bachanalia odwieczne

Giordano Bruno cóż - winien!

 

Turyści robiący zdjęcia

Są tutaj ale ich nie ma

Absorpcja w sztuczne zaświaty

Jak głucha ślepa i niema

Masa przed wirtualnym

Wirtuozem i zerem

Które są poprzedzone

Fatalnym zniewoleniem

 

Popiół ze stosu uleciał

Dym kadził zgniłe cytrusy

Kobiety pląsały jak nimfy

Mężczyźni niby Bachusy

 

Nic się nie zmienia z czasem

Oprócz diabelskich szczegółów

I bezrefleksyjną masę

Widzę w wielkim ogółu

 

Kobiety jak rzymskie nimfy

Mężczyźni niby Bachusy

Popioły a z nich nie Feniks

Lecz jakby wróżebne fusy

 

Miało być słowo poety

I kilka iskier z popiołów

Jest nurt i łyk cieczy z Lety

Krzyż cięższy niż rdzawy ołów

A jednak pamięć wciąż czuwać

Każe nad losem Bruna

Słowa nowe układać

I patrzeć jak płonie łuna

 

Lecz stosów już nie stosują

Wiatr uniósł popioły prochy

Romulus Remus wilczyca

I wilk aż za bardzo płochy

 

 

Szanta kosmiczna

 

Układ słoneczny, więc włączaj wsteczny!

Parszywa dziura! Nie czarna - bzdura!

(To słowa kosmity z Plutona orbity...)

 

Przy gwiazdce niezbyt okazałej

W mgławicy dość prowincjonalnej

Gdzie meteoryt zmiótł dinozaury

Plemię powstałe z małych cząsteczek

Opuszcza swą zmęczoną planetę

 

Najpierw ku Marsa czerwonemu globu

(Gdy wcześniej zdołało osiodłać księżyc)

By Beksińskiego wręcz krajobrazy

Przenieść na niego i dalej marzyć

 

Kosmiczna misja, wręcz odyseja

Drżyjcie pierścienie gazowych olbrzymów!

Bo homo sapiens znajdzie tlen wodę

I chleb upiecze w nieważkości stanie

 

Ach te kosmiczne przeprowadzki!

Poza Plutona daleką orbitę

Ludzkości wpływy - krakena macki!

Jakiż osądzi was tam arbiter?

 

 

Od anarchii do hierarchii

 

Mawiano w Jarocinie, że punk rock nie zginie,

Że Rzeczpospolita nie jest całkiem kwita,

Generacja- spacja dzisiaj nam dorasta,

Co punk rocka gwiazdy ani jednej nie zna.

 

Ref.

Teraz Woodstock lub Mrągowo,

Chuda żmijo, tłusta krowo.

Konsumpcjonizm i hierarchia.

Orgia, błoto, oligarchia.

 

Z tej anarchii, z tej idei

Do hierarchii, do Korei?

Z anarchii w hierarchię - taka kolej rzeczy.

Tak ewoluują wszystkie dzieci śmieci.

 

Ref.

Teraz Woodstock lub Mrągowo,

Chuda żmijo, tłusta krowo.

Konsumpcjonizm i hierarchia.

Orgia, błoto, oligarchia.

 

 

Historia pewnej monety

 

Była dana raz na tacę,

Zakupiono za nią świecę,

Potem facet z naprzeciwka

Sza! Monetę ma już... Dziwka.

 

Taki to już los pieniędzy,

Przez bogactwo aż do nędzy.

Od jałmużny do okupu,

Ciągle na coś, ciągle w ruchu.

 

Prać pieniądze każdy może,

Każdy pierze - na coś daje.

Wielu myje potem ręce,

Ten całuje, co wciąż ma je.

 

Sabat Esbath

 

Co się na tym wzgórzu stanie?

Nocą tajemniczy świat

Czas rozpocząć tańcowanie

Tańcowanie w noc Esbath!

 

Zadrży powietrze, martwe legendy.

Zawirują fałdy szat

potarganych, z czarnej wełny –

tańczmy, tańczmy w noc Esbath!

 

Tafla wody wsączy błękit

żywych cieni, światła gwiazd,

gdy będziemy na tym wzgórzu -

tańczyć, tańczyć w noc Esbath!

 

I w rośliny i zwierzęta

zmieni nasze ciała czas.

Tylko wzgórze zapamięta:

tańce, tańce w noc Esbath

 

Słońce już na niebie wstaje

dobiega sabatu czas

wielu jednak wciąż tańcuje

kończąc święto w noc Esbath

 

Piosenka tułacza

 

Głaz nie zatrzyma wichru,

Wiatr nie porwie kamienia.

Gdzie zatem sens tkwi tych dwóch

Żywiołów obu? W marzeniach?

 

Lewo nie stanie się prawym,

Prawo na pewno nie lewym,

Dzień nie zabłyśnie nocą,

Więc pytać można wciąż: po co?

 

Ku bezpodstawnym, tułaczym,

Wędrówkom, aby w rozpaczy

Utkwić. Jak bardzo wielu,

Którzy tu błądzą bez celu.

 

Głaz nie zatrzymał wichru,

Wiatr nie porwał kamienia.

Zostaje cisza tych dwóch

Żywiołów. I czcze natchnienia.