Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Obok Siebie

Anna Sarań
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna Sarań

Anna Sarań

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Obok siebie


przychodzisz w obrazach
pchasz się na usta
wypluty bezdźwięcznie
ciąg przejrzystych znaków
migocze elektryczny
wchłaniam bez ograniczeń

zalewasz lepką substancją
mleczne światło
w pryzmacie twojej siatkówki
krzyczy ultrafioletem
opuszczonych wrzosowisk

a cienie za plecami
czarną linią
odgradzają codzienność

popatrz
kolejne zbliżenie
nasza filmowa sekwencja
komunikacja bez słów


Ch*** przepraszam , ale nerwy mnie ponoszą jak mi non stop wyskakują błędy

pokrzywa

pokrzywa

Opublikowano
Opublikowano

Dziękuję za uwagę smile.gif zaczynając pisanie miałam przed oczami ciemny pokoj i dwoje osób skupionych przed telewizyjnym ekranem, który tylko w ten sposób je jednoczy, pozorna bliskość i nierealny świat , a ten codzienny za ich plecami zepchnięty na dalszy plan. O tym myślałeś?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 33. Machiny i ogień

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      33. Machiny i ogień (narrator: operator katapulty – katapeltes)   1.   Ogień nie ma twarzy, dopóki go nie poczujesz.   2.   Obudziłem się w świetle płonących ludzi — to nie był już sen.   3.   Płomień zdejmuje skórę — pod nią wszyscy jesteśmy jednym strachem.   4.   Miecz był lekki, dopóki nie poczułem, jak zatrzymuje się na kości.   5.   W tym kłębowisku ciał nie wiedziałem już, czy zabijam, czy ginę.   6.   Upadł mi hełm — zostało nagie drżenie karku.   7.   Machiny stały tam, czyste i dumne, a ja nie śmiałem ich dotknąć.   8.   Słuchaj ich śpiewu, Dahijko, a potem dotknij moich blizn — to prawda.   cdn.
    • Corleone 11
      Rzeszów, moje miasto - rozdział czwarty

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Somalija    Słyszę. To chyba typowa dla bieżących czasów piosenka. Przejechać z jednym mężczyzną świat od Japonii do Stanów, a potem odejść do drugiego? Można i tak. Być może zależy od powodu, dla którego ów pierwszy mężczyzna "się zgubił". Być może od samego pogubienia, bo przestał trzymać kierunek i dawać oparcie, utraciwszy własną stabilność? A może od samej Darii/Zalii Zawiłej/Zawiałow?     Te kobiety są inne niż kto? 
    • APM
      od-cienie

      Przez APM · Opublikowano

      @lena2_ a może to miłość?
    • APM
      posługa

      Przez APM · Opublikowano

      @Czarek Płatak Bardzo wzruszający wiersz, o naszym krótkim żywocie i o tym, co po naz zostaje. Kiedyś ludzie umierali w domu. Wtedy najbliższe zmarłemu kobiety przygotowywały ciało, zasłaniały lustra, zapalały świece. Przeżyłam to jako dziecko, gdy zmał mój ukochany dziadek przygnieciony furą. Miał szczękę przywiązaną chustką, a z ust sączyła się jeszcze mala stóżka krwi. Był środek lata. Obraz dawno zapomniany, ale jednak żywy jeszcze. Twoim wierszem nagle obudzony.
    • APM
      Pisanina

      Przez APM · Opublikowano

      Pisanina   Skaczą myśli po niebie Jak nuty po pięciolinii, A ja piszę list do siebie: Wokół są sami niewinni.   Śnieg pada i zasypuje rany, Starość w ciszy umiera. Dzień jest taki zapłakany, Noc się trumną otwiera.   Szukam swoich kroków w bieli, W siwe włosy wplątuję wzrok. Już mnie diabli dawno wzięli, W środku dnia panuje mrok.   Takie rymy koślawe wychodzą – Tupią, kopią, trzaskają drzwiami. Marzenia za nos mnie wodzą, Nadzieję owijają mgłami.   Po co pisać takie wiersze, Ludzi do czytania zmuszać? A może to są życzenia najszczersze, Żeby ludzi ich życiem wzruszać?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...