Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Patrzę na budynek

Lub raczej na to

Co z niego zostało

Kiedyś mieszkali tu ludzie

W czasach zamierzchłych

Od dawna nikt nie wiódł tu żywota

Ale budynek trwał

Stał się zabytkiem

Nie był nowy

Sypał się w oczach

A jednak trwał

Był świadkiem przeszłości

Było tak do momentu

Gdy w pewien dzień sierpniowy

Żywioł nie ogarnął tego miejsca

Dach strawiony

Drewniane elementy spalone

Zdjęcia w oknach

Przypominające

O jego dawnych mieszkańcach

Zniszczone

Zostały mury

One trwają dalej

Pięć lat po fakcie

Na murach rośliny

Małe, nie mają zieleni

Dopiero rosną

Stały się częścią budynku

Jego tradycji

Jego dziejów

Nikt już o nim pamięta

Wstęp wzbroniony

Znak postawiony

Nic więcej nie trzeba

Z tyłu

Jakiś flaming namalowany

Porośnięte trawą hałdy gruzu

Wszędzie nieporządek

Porozrzucane butelki i niedopałki

Tym teraz to miejsce się stało

Miejscem spotkań

Ludzi przeróżnych

Którzy mają potrzebę

Uciec od świata rzeczywistego

Od jego problemów

Jego trosk

Tego

O czym nikt pamiętać nie chce

Wokół ruin

Stoją inne domy

Leciwe

A jednak tętniące życiem

Dzieci się bawią

Dorośli zajmują się sobą

Możliwe jest więc

Wieść spokojne życie

W tej osobliwej okolicy

Z ruiną lat dawnych

Na placu

Przed tymi ruinami

Idą dwie dziewczynki

Jedna z kotem na rękach

Szarym, z bursztynowymi oczyma

I mówią w innym języku

Nie moim

I więcej takich osób jest w tym mieście

Czasy się zmieniły

One są z miejsca

Gdzie spokojne życie

I miejskie ruiny

Nie mogą iść ze sobą w parze

Tam żywioły niszczą wszystko

Ludzkie domy

Ludzkie życia

Moje ruiny

W spokoju mogą dalej

Być dziejów niemymi świadkami

One trwać będą

Wszyscy wokół nich odejdą

A gdy ktoś spojrzy na te ruiny

Po latach wielu

Będzie mógł poczuć

Że kiedyś byli tu ludzie

Ruiny ich przeżyły

I tylko one wiedzą

Co widziały

Pamiętać będą

Póki nie znikną

Gdy znikną

Wszystkie więzi z przeszłością

Znikną

Na zawsze

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...