Zgłoś

@vioara stelelor Księ­życ sier­pem zmru­żo­ne rzę­sy ko­sił, wśród krzy­ży zwi­jał świa­tła pur­pu­ro­wą nit­kę; żoł­nie­rze nie­śli drżą­ce, spo­kor­nia­łe oczy na sfru­wa­ją­cą po­wie­trzem bia­łą Nike.   Gajcy. Nie znaliśmy się wcześniej z czytania.:) Dziękuję za komentarz i autora do poznania. 

Co dzień zamykam oczy by umrzeć na parę chwil gdzie jestem w nocy gdy miłość się śni czy śmierć jest snem a sen śmiercią życie we mnie zakochane bez wzajemności miłością dlaczego cały dzień chcę wiecznie nie istnieć życie to koszmarny sen jak żyjąc życie zapomnieć jest we mnie wojna o każdy oddech nadzieja skromna nie pozwala umrzeć

@Le-sław   bardzo dobra poezja !   z przyjemnoscia czytam.   pozdrawiam.

twoje ciało wpada we mnie jak gwiazda, która nie wierzy w ocalenie ciemność ustępuje z trzaskiem nie ma powietrza jest przyciąganie surowe bez sumienia palce nie dotykają palce naruszają wchodzą pod skórę pamięci w miejsce które znało mnie wcześniej niż ja biodra napięte do światła stawy śpiewają pod ciężarem plecy - łuk elektryczny zamykający obwód kręgosłupa skóra znajduje skórę bez instrukcji bez drogi powrotnej oddech pęka wraca ostrzejszy usta nie są czułe są narządem przetrwania smak - jedyne prawo pot na karku osad po wybuchu twoje imię między zębami - iskra serce przyspiesza za daleko rytm przestaje być podzielny jedno uderzenie jedna krew jedno narastanie dotyk schodzi niżej bez wahania tkanka ma własną grawitację głód  który zagina światło wchodzę nie szukam wyjścia mój szkielet staje się anteną odbieram cię każdą kością nasz pot - chłodziwo pękniętego rdzenia atomy przestają być lojalne wobec ciała czas kurczy się do tarcia przestrzeń zaciska się jak pięść zapadamy się w siebie materia traci posłuszeństwo zostaje to co przed początkiem ciemność tak gęsta że można ją gryźć bez cienia bez nas