Ogród na dzień dobry

[Marcin Sztelak]

Ciężka mgła powoli idzie do góry, 

mokre trawy drżą muskane wschodem

budzącego się z ociąganiem poranka. 

 

Rozespane drzewa rozkładają wachlarz 

liści strząsając krople nocy. Chłonna ziemia

tuli do siebie jeszcze nieśmiałą ferię barw. 

 

Wstaję na palcach, aby nie zbudzić

wspomnienia czarnych włosów rozrzuconych

na jeszcze ciepłej od snów poduszce. 

 

Wpatrzony w blask czuję twoje dłonie

po drugiej stronie okna. Kilka milimetrów

nie do przebycia, przeklęta fizyka. 

 

Gorąca kawa szczypiąc w język

więźnie w gardle, łzy są zbędne, 

lepiej przekląć i czekać na dzień. 

 

Prędzej czy później nadejdzie, rozświetlony

ogród będzie się pysznił, niepotrzebnie. 

I tak nie usłyszysz puenty, ani od niego, 

ani ode mnie. 

[kwintesencja]

@Marcin Sztelak bardzo mi się podoba, pozdrawiam :)