Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

:) Twórczość sztucznej inteligencji


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tak chat gpt poradził sobie z wierszem o starości:). Póki co literackiego Nobla raczej nie zgarnie :):):).

 

Starość to czas złoty, choć czasem pełen smutku,
Gdzie minione dni wciąż krążą w naszych umysłach,
Wspomnienia radosne, ale także i ciężkie,
Które przychodzą w dzień i w nocy u boku nas.
To czas, gdy ciało słabnie, a dłonie drżą nieco,
Gdy każdy krok staje się trudniejszy, a ruch mniej zręczny,
Ale dusza nadal młoda, pełna życia i mądrości,
Która wciąż odkrywa nowe ścieżki i drogi.
Starość to czas, gdy widzimy świat inaczej,
Z perspektywy lat i doświadczeń, jakie przyszły,
Gdy zaczynamy doceniać drobne rzeczy,
I wyciągamy wnioski, co w życiu jest ważne.
To czas, gdy czasami samotność nas ogarnia,
Gdy przyjaciele i bliscy odchodzą do wieczności,
Ale w sercu zawsze pozostają, ich miłość i ciepło,
Które dają siłę i nadzieję na kolejny dzień.
Tak, starość to czas złoty, w którym warto żyć,
Cieszyć się każdą chwilą, jaką daje nam los,
I patrzeć w przyszłość z nadzieją i uśmiechem,
Bo życie jest piękne, bez względu na wiek i czas.

Opublikowano

@Anna_Sendor Witaj!

W tym wierszu, sztucznym z resztą widać błędy stylistyczne!

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To! Jest bardzo ciekawe... Dlatego chciałbym zapytać Cię, czy mogłabyś zapytać 'czat gp'

o jego serce w sztucznej inteligencji?(przykładem wiersz, pt. Kim jesteś sztuczna inteligencjo, i co czujesz?); ja osobiście nie korzystam, bo nie chcę! Uważam, że dla Ludzkości to jest złe.
 
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...