Rozmowa

[SylabaIgloska]

Znowu zaczęłam o nim opowiadać.
Miałam tego nie robić, a przynajmniej ograniczyć.

 Widzę, że ona już nie chce tego słuchać. Potakiwaniem i brakiem interakcji dała mi to wyraźnie do zrozumienia. Chyba czas się zamknąć, zadać pare pytań, zainteresować się przyjaciółka, która siedzi naprzeciwko. 

Ta myśl, myśl o bezsensownym bełkocie wydobytym z mojego aparatu mowy, wprowadza mnie w poczucie wstydu.
Odczuwając nieprzyjemne emocje, takie jak teraz, chce mi się coś napisać.  Nie ma tu żadnej historii, żadnego rymu, żadnej opowieści.  Żal mi samej siebie, że nie potrafię tego zrobić, po paru kieliszkach malinówki dzisiaj, ani jutro, kiedy będę trzeźwa. Żal mi tez tego, że nie potrafię wytłumaczyć jak wiele dzieje się, w mojej głowie, w ciągu tych paru sekund.