Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zakochanie

Bożena Tatara - Paszko
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Bożena Tatara - Paszko

Bożena Tatara - Paszko

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

(z inspiracji wierszem @aniat. "W uroczej kawiarence" )

 

Warto się czasem zatrzymać 
przy kawiarenkach uroczych 
rzęs trzepotanie zobaczyć
nieśmiałe spojrzenia w oczy,

 

by czasem sobie przypomnieć
że z nami też tak bywało
i że się nie da zapomnieć 
tego co z dawna przetrwało,

 

kiedyś  na zawsze zapadło
na całe  dusz  pokolenia,
choć  w życiu zmian  jest niemało
to jedno  wciąż  się nie zmienia.

Edytowane przez Bożena Tatara - Paszko (wyświetl historię edycji)
11
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

może nie tylko zatrzymać

lecz wejść kawę zamówić

bo właśnie odchodzi zima

a wiosna odmienia ludzi

 

a stolik cichutko szepcze

by nie rozniosła się fama

zaproś tu kogoś jeszcze

i nie siedź dłużej sama

 

bo może on Cię przytuli

ogarnie ciepłym ramieniem

ten miły gest lecz lubisz

niezoobowiąże a w cenie

:)))

serdecznie pozdrawiam Jacek

 

3
Bożena Tatara - Paszko

Bożena Tatara - Paszko

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Jacek_Suchowicz

Co jeśli gest  pusty nie będzie a  wiosna uderzy do głowy,
obietnic  choć   nieczekanych  i zapomnianych  naręczy
z ust jego popłynie wartko  razem z  czułymi słowy, 
 przecież nie sługą jest serce  w efekcie ambaras gotowy.


Co jeśli okaże się  siłą, co z wiosną może wejść w zmowę,
zabije mocniej a wtedy nieszczęście dla dwojga gotowe.
Może więc lepiej popatrzeć,  żeby   przypomnieć coś sobie
by potem, w swoich objęciach, pić kawę  przy własnej połowie.  

 

Z podziękowaniem za wierszowany komentarz odpozdrawiam cieplutko :)

 

 

 

@Łukasz Jasiński @jan_komułzykant @Tectosmith 
Dziękuję za czytanie i serducha :)

Edytowane przez Bożena Tatara - Paszko (wyświetl historię edycji)
2
error_erros

error_erros

Opublikowano
Opublikowano

@Bożena Tatara - Paszko  Jakie to śpiewne! Kojarzy mi się z klimatem, który pamiętam z telewizji, gdy byłem dzieciakiem - takie różne gale koncertowe, znacznie bardziej stonowane w dekoracjach niż obecne, i te sławne niegdyś piosenkarki śpiewające, że "kochany, kochany, leciały kasztany", czy jak to tam było xD W każdym razie klimat taki retro-romantyczny, bardzo mi się podoba.

I puenta! Bardzo fajna, mimo że pozornie nieskomplikowana.

Super!

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...