Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Współczesny gniew

JJS
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

JJS

JJS

Opublikowano
Opublikowano

nasndowanequdiocnrdnoiqwnercfwrektrvg tf

Wysłano

eqwc]lktr sbsl

Wysłano

vfq3ewl

Wysłano

ascrckw4ej]eo bvbijwrvwktc]qvweqvt

Wysłano

crfkwv4e

Wysłano

azfc\aerqeniav

Wysłano

cqwvw kmr  ot vw4vekrl

Wysłano

2
JJS

JJS

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@iwonaroma Dziękuję
Pozdrawiam <3

@Marcin Szymański Dziękuję, tak pomyślałem z początku, ale obecnie obawiam się że to jednak lekki banał.
Niemniej jednak na pewno przemawia za tym wierszem nieograniczona kontrola emocji nad umysłem, co jest tematem mojej poezji.

  • 2 tygodnie później...
tmp

tmp

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zdecydowanie banałem bym tego nie nazwał. Koncepcja wykorzystania wyłącznie emocji w tworzeniu treści wydaje mi się wybitnie nowatorską i dotychczas niespotykaną. Nasuwa się jednak pytanie czy dostępne nam zasoby percepcji pozwolą na właściwą interpretację tak tworzonego dzieła? Niewątpliwie temat jest otwarty i warto nad nim się pochylić...

 

P.S. Coś mi się przypomniało ;)

 

 

Edytowane przez tmp (wyświetl historię edycji)
1
JJS

JJS

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@tmp Pięknem poezji jest właśnie nieograniczona możliwość percepcji prowadząca do nieskrępowanej interpretacji, których jest nieskończenie wiele. Koncepcja jest co prawda nowatorska, ale i bardzo czytelna, co jest dla mnie raczej wadą z wyżej wymienionych powodów, ale jestem też świadom tego plusów tj. przystępności. Może taka powinna być poezja?

@sowa Dziękuję, cieszę się że wiersz spełnił swoją funkcję, czyli wzbudzenie emocji; w tym negatywnych ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pisarzowiczka
      Tłum(ie)nie

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      @bazyl_prost @Rafael Marius Wszystko, co stłumione, musi w końcu wyjść, a niektórzy lubią to wykorzystać... @Berenika97 Niestety. Dziękuję! :)
    • FaLcorN
      Cat eyes..

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA Pomysłów mam wiele, więcej niż kości w ciele.   "Mówimy szeptem krwi łagodnej słuchając w sobie: niech w nas płynie, niech niesie - światło jak w roślinie prześwietli serc planety małe i obudzimy się słuchając szelestu chmur i grania wody."  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Nurty dwóch rzek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy    No tak, powoli się przyzwyczajam. :) Pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 28. Nad Granikiem

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to niezwykle gęsty, surowy opis bitwy nad rzeką Granik (334 r. p.n.e.), pierwszej wielkiej wygranej Aleksandra Wielkiego. Nie budujesz pomnika „wielkiemu wodzowi”, lecz rozliczasz się z brutalnością wojny i tragizmem greckich losów. Świetny jest ten kontrast dwóch narratorów. Pierwszy czuje się zdradzony przez uciekających Persów i ścigany przez rodaków. Dla niego Aleksander nie jest bogiem, tylko „rzeźnikiem z Macedonii”. Drugi - macedoński gwardzista, profesjonalny ale został okaleczony psychicznie. Aleksander nie tyle prowadzi bitwę, co składa swoich (i cudzych) ludzi w ofierze własnej ambicji. Motyw bratobójstwa - To najmroczniejsza część. Historycznie Aleksander po bitwie nad Granikiem kazał wybić greckich najemników służących u Persów, uznając ich za zdrajców sprawy ogólnogreckiej. „Brat zabija brata - oto nasza Hellada” - to gorzki komentarz do jedności greckiej, która została zbudowana na krwi i nienawiści, a nie na braterstwie. Zakończenie jest przejmujące. Sugeruje, że trauma wojenna jest wieczna. Dla weterana to, co wydarzyło się „dawno”, wciąż dzieje się „dzisiaj rano”. Wspominasz Memnona z Rodos - dowódcy Greków u boku Persów, który miał plan pokonania Aleksandra. Nie pozwolono mu go zrealizować , czy „krzyk do wiatru” to symbol bezsilności rozumu? Super!  
    • Somalija
      Za blisko

      Przez Somalija · Opublikowano

      @[email protected] To prawda, czas zwolnić, krew mi, dziś z nosa poleciała...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...